“Apa Dita... pernah jadi bagian dari masa kecilku?” Ayuning terdiam. Wajahnya menegang sepersekian detik sebelum ia menatap putranya perlahan, seolah memilih kata-kata dengan sangat hati-hati. “Bu, tidak apa. Katakan saja.” “Le... sak tenane, kowe kuwi duwe kenangan elek pas cilik. Bapak lan Ibu ora nate crita... amarga wedi kowe trauma maneh.” (Nak… sebenarnya, kamu punya kenangan buruk waktu kecil. Bapak dan Ibu tidak pernah cerita… karena takut kamu trauma lagi.) Bram menoleh curiga, dia punya ingatan samar yang belum bisa dipastikan. “Jatuh dari tebing itu... bukan kecelakaan?” Ayuning menunduk, suaranya semakin pelan. “Ora. Kowe diculik, Le. Diuncalke nang jurang. Kulo lan Bapak nemu kowe nang tebing kono... mukamu penuh getih. Nanging kowe slamet, nanging... memori cilikmu ilang

