33 หมอขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับ
เสียงฝีเท้าหนักเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนกระทั่งหยุดอยู่ข้างเตียงผู้ป่วย รินรดาซึ่งอยู่ในสภาพขาวซีด นอนหายใจรวยรินค่อยๆลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก แม้ดวงตาแสนพร่ามัวแต่นางก็พอจะเดารูปพรรณสัณฐานได้ว่าชายผู้นี้คือใคร
“อึก….ซะ…โซ่” ริมฝีปากซีดขยับพูดอย่างแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยินเสียง
“สวัสดีครับคุณรินรดา ขอบคุณที่ยังจำผมได้” ชายหนุ่มมาพร้อมช่อดอกกุหลาบสีขาว วางลงข้างเตียงของรินรดา
“อึก…โซ่…”
“ไม่ต้องพูดอะไรหรอกครับ ผมแค่มาเยี่ยม” อคิราห์แสยะยิ้มด้วยความสะใจเมื่อเห็นสภาพของรินรดา พอตกอยู่ในสภาพนี้ก็ไม่สามารไปแย่งสามีคนอื่นได้อีกแล้ว “เห็นปรางปรีญาบอกว่าอาการของคุณทรุดหนัก ผมกลัวว่าคุณจะตายก่อน เลยรีบมาเยี่ยม”
“ปราง…ปรางหลานน้าอยู่ไหน”
“ตอนนี้ปรางปรีญาถูกผมขังไว้อยู่ในห้อง เธอมาไม่ได้หรอกครับ”
“โซ่ทำแบบนี้ทำไม อึก! ปะ…ปรางรักโซ่นะ.…”
“พวกคุณเลิกเอาคำว่ารักมาอ้
