นั้น ถ้าเลือกได้ เธออยากจะเปิดประตูรถแล้ววิ่งหนีออกไปจากชีวิตของคนใจร้ายให้รู้แล้วรู้รอด แต่ในสถานที่ซึ่งไม่คุ้นเคยและยังแวดล้อมไปด้วยป่าเขา เธอจะดึงดันไปไหนได้ จึงได้แต่นั่งสะกดกลั้นน้ำตาที่กำลังจะร่วงมิร่วงออกมาอีกระรอก
“แต่เอาเถอะ…ฉันจะชดใช้ค่าเสียหายให้ ตามที่ได้ตกลงกันไว้ก่อนหน้า”
ตุลย์เก๊กหน้าให้ดูเครียดขรึม กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง แสดงให้เห็นว่าเขาเองก็รู้สึกไม่สบายใจนัก ที่ตัดสินใจลงไปอย่างนั้น แต่เมื่อเห็นบัวสวรรค์นิ่งงันเหมือนไร้ความรู้สึก คนใจร้ายก็ถามขึ้นว่า
“อ้าว…ทำไมเงียบไปล่ะ?”
“แล้วจะให้บัวหัวเราะหรือคะ…ได้ ถ้าอยากเห็นนัก บัวหัวเราะก็ได้ ฮ่าๆ ๆ ๆ ๆ” เธอหัวเราะเสียงดัง แท้จริงแล้วเพียงเพื่อต้องการกลบเกลื่อนเสียงร้องไห้ที่สะท้อนอยู่ในอกของตัวเองตะหาก
บัวสวรรค์รู้สึกได้เลยว่าตอนนั้นคล้ายมีก้อนความเศร้า แล่นมาจุกเจ็บอยู่ที่ลำคอ ต้องเบือนหน้าผ่านกระจ
