ตามสถานการณ์อันอ่อนไหวอย่างง่ายดาย ความหนักแน่นมลายหายไปทุกครั้ง…ที่ตกอยู่ในวงแขนของเขา
ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็ว มารู้ตัวอีกที่ก็ตอนที่เขาช้อนร่างรัดรึงของเธอขึ้นไปวางอย่างทะนุถนอมลงบนที่นอนนุ่ม ลำนิ้วแกร่งของเขาแกะเกลี่ยกระดุมเสื้อตัวบางอย่างชำนิชำนาญ
มีนมีนาได้แต่หลับตา ทุบตีไปที่อกของเขาเบาๆ ทั้งที่เสียงครางอู้อี้ไม่เป็นส่ำ เมื่อเนื้อตัวกำยำล่ำสันของกันย์พลิกขึ้นทาบทับเรือนกายบอบบางของเธอซึ่งมีขนาดแตกต่างกันมากจนไม่น่าเชื่อว่าจะรองรับความต้องการของเขาได้ไหว
“ทูนหัว…อย่ากลัว ผมจะนุ่มนวลที่สุด”
เขาพึมพำคล้ายกับรำพึงกับตัวเอง ให้คำมั่นสัญญากับหญิงสาวที่หายใจติดๆ ขัดๆ อยู่ใต้ร่างกายใหญ่โตของเขา ปลอบโยนพร้อมๆ กับฝังใบหน้าระคายเคราลงกลางหว่างอกเนียนขาว แนบเน้นริมฝีปากเข้ากับจงอยถันชันชูของเธออย่างรู้จังหวะ ค่อยๆ ไล้เลียนุ่มนวล แล้วดูดดุนอย่างเน้นหนัก สลับไปมาด้วยความกระหยิ่มใจ
