วางอยู่ที่โต๊ะเล็กๆ มุมห้องรับแขก ดังขึ้นพอดี พนักงานของรีสอร์ตที่ตามเอาเครื่องดื่มเข้ามาเสริฟให้กับทุกคน รีบก้าวไปรับสายอย่างรู้หน้าที่ สนทนากับต้นสายเพียงสั้นๆ แล้วหันมาที่สิงห์ บอกด้วยน้ำเสียงนอบน้อม
“คุณสิงห์คะ มีโทรศัพท์ถึงคุณค่ะ”
ได้ยินดังนั้น ชายหนุ่มที่เพิ่งเสร็จจากต้อนรับลูกค้าของรีสอร์ตที่เพิ่งมาถึงอีกกลุ่ม กำลังก้าวตรงเข้ามาในห้องรับแขก ทรุดร่างสูงลงนั่งใกล้ๆ กับแด็ดดี้และหม่ามี้อย่างประจบประแจง
“จากที่ไหน...?” สิงห์ขมวดคิ้วสงสัย รำพึงเบาๆ กับตัวเอง พร้อมกับเอื้อมมือออกไปรับโทรศัพท์ที่สาวใช้ยื่นให้ พลางนึกแปลกใจว่าถ้าเป็นเพื่อนพ้องหรือคนรู้จักมักคุ้นกันโทร.มา ก็น่าจะโทร.เข้าโทรศัพท์มือถือของตน
ตุลย์สังเกตเห็นแววตาฉงนและความระมัดระวังในท่าทีของน้องชาย จึงเอ่ยแซวขึ้นอย่างนึกสนุกปาก
“ท่าทางไม่อยากจะรับสายแบบนี้...อิอิ สงสัยก
