“ถึงเอาไปซ่อนไว้ที่ไหน?” เสี่ยสมพงษ์หันขวับไปที่ชุลี
“กูไม่บอก…” ชุลีมีความหวังรางๆ ไม่คิดว่าจะมีโอกาสได้ใช้หลักฐานชิ้นนั้นมาต่อรองให้มีทางรอด
“อีนี่ร้ายนัก…มึงจัดการให้มันรู้สำนึก” เสี่ยสมพงษ์ร้องสั่งอย่างหงุดหงิด หนึ่งในกลุ่มสมุนใจโหด จิกศีรษะของชุลีขึ้นมาจากพื้น ตบฉาดไปที่ใบหน้าจนเลือดกบปาก
“มึงเอาไปไว้ที่ไหน” มันตะตอกถามเสียงดัง
“กูไม่บอก…ปล่อยกูก่อนสิ แล้วกูจะบอก” คนที่ชีวิตกำลังถูกแขวนอยู่บนเส้นด้าย ทำใจดีสู้เสือ ต่อรองกับพวกมันอย่างกล้าหาญ เพียงเท่านั้นฝ่ามือของเสี่ยสมพงษ์ก็ฟาดไปที่ใบหน้าของชุลีอีกฉาด ด้วยความโกรธจัด
“อีนี่วอนตาย…มึงอยากมีผัวทีเดียวเจ็ดคนใช่ไหม?” นายใหญ่ขู่ ลูกสมุนที่ยืนล้อมร่างของชุลีอยู่ในขณะนั้นออกอาการตาวาวกับประโยคที่ได้ยิน จากนั้นผู้ชายหน้าเหี้ยมคนหนึ่งก็เดินเข้ามาประชิดตัวเธอ มันทาบฝ่ามือลงบนทรวงอก บีบขยำจนชุลีร้องไห้ออกมาด้วยความรู้สึกอันแสนขมขื่น ม
