“ถ้าเห็นกับความสุขของภรรยาตัวเอง…ฉันเชื่อว่าสุภาพบุรุษอย่างแก น่าจะรู้ว่าควรจะหาทางออกให้ตัวเองยังไง? รู้ใช่ไหม?...เพื่อนรัก” คนที่กำลังจะไป กล่าวทิ้งท้ายเอาไว้ให้คนป่วยคิด เขาพยายามจะใส่ความหมายลงไปในทุกถ้อยคำที่เอื้อนเอ่ยออกมา ก่อนจะก้าวเงียบกริบออกมาจากห้องของคนที่นอนแน่นิ่ง หัวใจสลายกับเรื่องที่เพิ่งได้รับรู้
ด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่เหลืออยู่ มือข้างหนึ่งของคนป่วยที่ถูกทิ้งเอาไว้ในห้องเพียงลำพัง กำขวดพลาสติกสีขาวเอาไว้แน่น แววตาของศักดาดูหม่นลงเรื่อยๆ คำพูดของเพื่อนรักที่เพิ่งจากไป ยังดังกึกก้องอยู่เต็มสองหู แม้พยายามปัดภาพที่ได้เห็นจากหน้าจอมือถือ ให้พ้นไปจากความคิดคำนึง…แต่ก็ยากเย็นเหลือเกิน
‘หรือว่าความตายของเขา…จะปลดปล่อยทุกคนให้มีอิสระ?’ อย่างน้อยที่สุด ก็น่าจะทำให้เขาหลุดพ้นจากความทุกข์ทั้งปวง อรดีและลูกสาว…จะได้ไม่ต้องเสียเวลามาคอยดูแล
ในสภาพซึ่
