บทที่ 18
ถึงคราวเอาคืน
หลายวันต่อมา
แสงอาทิตย์ยามบ่ายแก่ ๆ ส่องผ่านแนวต้นไม้ใหญ่ที่ปลูกอยู่รอบตึกคณะนิเทศศาสตร์ สายลมพัดเอื่อย ๆ ส่งผลให้กิ่งไม้ไหวตามแรงลม อุณหภูมิไม่ร้อนมากจนเกินไป นักศึกษานั่งจับกลุ่มพูดคุยกันตรงม้านั่งใต้ร่มไม้ บางคนกำลังถ่ายโปรเจกต์งานที่ได้รับมอบหมาย
เสียงเครื่องยนต์ของรถสปอร์ตคันหรูค่อย ๆ เคลื่อนตัวเข้ามาจอดเทียบบริเวณด้านหน้าตึก ดึงความสนใจจากกลุ่มของรินนี่ที่กำลังจะเดินขึ้นไปเรียนให้หันมามอง เพราะที่นี่ไม่มีใครขับรถระดับนี้มาเรียนกัน ถัดมาเมื่อประตูฝั่งผู้โดยสารถูกเปิดออก มินสวมเสื้อเชิ้ตจับคู่กับกางเกงยีนสีน้ำเงิน รองเท้าผ้าใบสีขาวสะอาดก้าวลงจากรถ เรือนผมสีน้ำตาลยาวสลวยสะท้อนแสงแดดอ่อน ๆ เธอหันไปโบกมือลาคนที่นั่งอยู่ด้านหลังพวงมาลัย ก่อนจะก้าวเดินตรงไปยังตัวอาคารเรียน
“มินมันมากับใครกัน”
คราวนี้เสียงแหลมของรินนี่เปล่งวาจาถามเพื่อนที่อยู่ในกลุ่ม เพื่อนอีกสอง
