ตอนที่ 45 ลุ่มหลง
พักหลังมามิเกลเริ่มรู้สึกชินกับการใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับทาคาชิ ชายหนุ่มหน้านิ่งสายตาเย็นชาแต่ว่าเอาใจเก่ง จนลืมนึกถึงไคย์ไปในที่สุด
ทุกเช้าทาคาชิจะให้ลูกน้องจัดโต๊ะอาหารรอชนิดที่ตื่นขึ้นมาไม่ต้องทำอะไร แค่อาบน้ำกินข้าวแล้วเที่ยว ชีวิตวนลูปอยู่อย่างนี้มาเป็นเวลาเกือบสามอาทิตย์แล้ว น่าแปลกที่ไม่รู้สึกเบื่อเลย รู้แค่ว่าเวลาที่ได้ทำกิจกรรมอะไรร่วมกันมันทำให้เธอมีความสุขจนลืมโลกภายนอกไปซะงั้น
“จะไปไหนคะ” ร่างบางงัวเงียตื่นขึ้นมาเห็นเจ้าของร่างหนาที่ครอบเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า กำลังแต่งตัวในชุดสูทสีเทาดูดี
เวลาที่ทาคาชิใส่ชุดสูทนั่นหมายความว่าเขากำลังจะไปงาน เพราะถ้าเป็นเวลาปกติชายหนุ่มจะใส่ชุดสบายๆ
“วันนี้มีนัดประชุมที่โตเกียว”
“ไปกี่วันคะ”
“อยากให้ไปกี่วันล่ะ” ทาคาชิเอี้ยวตัวมามองคนตัวเล็กพรางติดกระดุมที่อกเสื้อ
“ไปแบบไม่ต้องกลับค่ะ” มิเกลแกล้งแหย่เล่น
“ถ้าฉันไม่กลับขึ้นมาจริ
