มือเล็กฉุดรั้งมือหนาใหญ่ของผู้มาเยื้อนที่เธอคาดไม่ถึงไว้ให้นั้งลงที่โซฟาตัวเดียวกันกับที่เธอนอนอยู่ ความเหนื่อยล้าที่มีในตอนแรกหายไปเป็นปลิดทิ้ง ความดีใจตื่นเต้นเข้ามาแทนที่ สี่ปีแล้ว สี่ปีเต็มๆที่เธอไม่ได้อยู่ใกล้ชิดเขาแบบนี้ และไม่ว่าเขาจะมาหาเธอด้วยเหตุผลใดเธอจะไม่ปล่อยให้เขาจากเธอไปง่ายๆแน่
''นายมาหาฉัน นายมาหาฉันแล้ว ดีใจจัง''
ลิปตาเอ่ยพร้อมกับจับมือของตั้งใจไปแนบแก้มไว้ ดวงตากลมโตเหมือนจะมีน้ำตาคลอ เธอมองจ้องมองใบหน้าหล่อที่แสนคุ้นเคยหวานเชื่อม แต่เขากลับจ้องมองเธอด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา แม้จะเป็นแบบนั้นแต่ตั้งใจก็ไม่ได้ดึงมือออก
''ทำไมเธอถึงพูดและทำเหมือนเรารู้จักกัน ทำเหมือนกับว่าเรา... เราคุ้นเคยกัน''
เขาหยุดพูดและมองเธอด้วยแววตาแสนสับสน
''คุ้นเคยกัน หึๆ เราไม่ใช่แค่คุ้นเคยกันหรอก เรารักกันต่างหาก นายรักฉัน ฉันรักนาย จำไม่ได้สักนิดเลยหรอ?''
เสียงเล็กเอ่ยถามขณะยังจับมือหนาแนบ
