การคลอดลูกที่แสนโดดเดี่ยว

เสี่ย สามทอล์ค ผมนั้งดูรูปถ่ายจากอัลบั้มรูปอยู่ในห้องทำงาน รูปถ่ายของผมกับไอ้ไทม์ที่ถ่ายไว้ด้วยกันทุกช่วงเวลาของชีวิต ผมมีมันเป็นเพื่อน เป็นคู่คิด เป็นเหมือนคนในครอบครัว ผมคิดว่าผมกับมันแค่มองตาก็รู้ใจกันทุกอย่าง แม้กระทั้งเรื่องลูกๆของพวกเรา ผมไม่โกรธมันหรอกนะที่มันตัดสินใจจะพาลูกมันไปรักษาหรืออยู่ให้ไกลจากลูกของผมแต่ที่ผมโกรธคือมันไม่ยอมบอกผมสักนิด มันทำเหมือนกับว่าอยากตัดขาดจากผมไปตลอดกาล มันไม่มีแม้กระทั้งคำบอกลาใดๆ ทั้งๆที่เราไม่ใช่คนอื่นคนไกลกันแท้ๆ แต่ทำไมมันถึงเลือดเย็นได้ขนาดนี้ ผมออกจากห้องทำงานขึ้นไปยังห้องของลิปตาที่มีนาและพี่ๆของผมนั้งเฝ้าคอยดูแลเธออยู่ไม่ห่าง เสียงร้องไห้ของลิปตามันบาดใจผมทุกครั้ง ผมไม่รู้เลยว่าจะช่วยให้ลูกดีขึ้นได้ยังไง นอกจากคอยอยู่ข้างๆเธอ ให้ลูกรู้ว่าเธอยังมีพ่อคนนี้ที่พร้อมจะอยู่กับเธอเสมอ ''ลูกเป็นยังไงบ้าง?''ผมเอ่ยถามพี่ๆของผม ''พึ่งจะหลับไปเอง