บทที่ 5ทำทุกอย่างให้ปกติ

บทที่ 5 ทำทุกอย่างให้ปกติ กลับมาถึงคอนโดสิ่งแรกที่ฉันทำคือการนอนแช่น้ำในอ่าง ภาพความทรงจำมันทำให้ฉันร้อนวูบวาบไปทั้งตัว ไม่รู้อะไรจะขนาดนั้นแค่อกหักฉันถึงกับต้องเสียตัวให้เพื่อนสนิทถึงสองคนเลยเหรอวะ อย่าหาทำกันนะ ฉันนอนหลับไปนานตื่นขึ้นมาอีกทีก็คว้าโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดเครื่อง แค่เปิดเครื่องมาข้อความจากไอ้แม็กก็ส่งมาหาฉันเป็นร้อย ฉันเปิดเข้าไปอ่านมีทั้งข้อความขอโทษขอโอกาสแถมมันยังมาหาฉันที่คอนโดเมื่อคืนนี้อีก ขืนมันมามันก็ขึ้นมาไม่ได้เพราะระบบรักษาความปลอดภัยของที่นี่ถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าลูกบ้าน คนนอกไม่มีสิทธิ์เข้ามาโดยเด็ดขาด "ไปตายเถอะมึง!" ฉันตัดสินใจบล็อกไอ้แม็กทุกช่องทาง ไอ้ควายหน้าโง่แบบมันเสียของดีแบบฉันน่าสมเพชนัก มหาวิทยาลัยเอกชน ตั้งแต่วันที่ฉันมีความสัมพันธ์กับเพื่อนสนิททั้งสองคน ฉันก็แทบไม่ได้คุยอะไรกันเลยเพราะรู้อยู่แล้วว่าพวกมันคงไม่สะทกสะท้านอะไรกับเรื่องพวกนี้ วันนี้ฉันมาเรียนฉันก็ต้องรวบรวมความกล้า ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ยอมเดินมานั่งอยู่กับพวกมันสองคน จนพวกมันมองหน้าฉันราวกับว่าหวาดระแวงกลัวว่าฉันจะไม่เหมือนเดิม "มองอะไรคะ พวกมึงเป็นอะไรกันหรือเปล่าเนี่ย!" "กูปกติมึงนั่นแหละปกติหรือเปล่า?" คิรินถามก่อนจะลอกการบ้านของน้องชายที่ทำเสร็จแล้ว "กูปกติมากค่ะไม่มีอะไรทั้งนั้น กูบอกเลยเรื่องแค่นี้ไม่ได้ทำให้กูรู้สึกอะไรหรอก" "แน่ใจ?' คราวนี้คิริณเป็นฝ่ายถาม "ก็เออสิ" เมื่อทั้งสองคนพยักหน้าฉันก็ผ่อนลมหายใจออกมาอย่างเบาใจ ตอนนี้พวกเราสามคนพยายามทำทุกอย่างให้เป็นปกติ ไม่พูดถึงไม่นึกถึงเรื่องคืนนั้นกันอีก แต่ในขณะที่พวกฉันกำลังนั่งคุยกันอยู่ จู่ๆ ไอ้แม็กมันก็เดินมาหาฉันก่อนจะดึงแขนฉันให้ลุกขึ้นจากโต๊ะ "เอวา!" "โอ๊ยยยย ไอ้แม็กมึงเป็นบ้าอะไรมายุ่งอะไรกับกูอีก!" "พูดดี ๆ หน่อยเอวาอย่างี่เง่าได้ไหม!" "งี่เง่าพ่อมึงสิที่ผ่านมากูทำดีกับมึงแทบตาย สุดท้ายมึงก็เหี้ยนอกใจกู!" "ไปกับแม็กไปคุยกันดี ๆ" แม็กพยายามดึงแขนฉันออกมาจากโต๊ะม้าหินอ่อน แต่สุดท้ายก็ถูกคิรินถีบจนหงายท้อง นักศึกษาที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ รีบลุกขึ้นหนีเพราะกลัวจะถูกลูกหลง ปึก! "เฮ้ย! ไอ้คิริน!" คิรินไม่สนใจเสียงเรียกของแม็กแม้แต่นิดเดียว ตอนนี้มันกำลังบ้าระห่ำตามเข้าไปกระชากคอเสื้อจากนั้นก็รั้วมาใส่จนใบหน้าของไอ้แม็กมีแต่เลือด ปึก! ปึก! "โอ๊ยยยย! ไอ้เหี้ยปล่อยกูนะไอ้คิริน!" "โคตรพ่อโคตรแม่มึงสั่งสอนให้ทำแบบนี้เหรอวะ มึงรู้ไหมว่าสิ่งที่มึงทำกับเพื่อนกูมันยิ่งกว่าหมาที่เอาไม่เลือกอีกนะไอ้แม็ก!" "เฮ้ยพอก่อนอาจารย์มาไอ้คิริน!" คิรัณพยายามห้ามศึกครั้งนี้ส่วนฉันยืนมองด้วยความสมเพช สมน้ำหน้าไอ้แม็กเสือกมาทำเหี้ยกับฉันก่อน มันก็ต้องเจอคนอย่างคิรินนี่แหละถึงจะเหมาะสม "มึงจำไว้นะไอ้เหี้ยแม็ก นอกจากกูมึงไม่มีสิทธิ์มาทำให้ยัยนี่เสียน้ำตา ถ้ามึงยังไม่หยุดวุ่นวายกับเพื่อนกู มึงได้แดกส้นตีนกูอีกแน่!" อาจารย์รีบวิ่งเข้ามาห้ามส่วนพวกฉันก็ไม่ได้สนใจอะไร เพราะเรื่องราวมันจบแล้วทุกคนแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตัวเอง "มึงไม่น่าไปทำแบบนั้นเลยฉิบหาย จะมีเรื่องมึงควรออกไปมีเรื่องข้างนอกไม่ใช่มันมีเรื่องในมหาวิทยาลัยแบบนี้" "เสือก!" "เอาน่าพวกมึงสองคนไม่ต้องมีเถียงกันหรอก ถ้าเกิดอะไรขึ้นกูรับผิดชอบเอง" "จะรับผิดชอบอะไรได้อาจารย์ก็เห็นว่าคนที่มีเรื่องคือไอ้แม็กกับไอ้คิริน แล้วคิดว่ามันจะจบไหมขนาดทำแบบนี้กับเธอ มันยังจะกล้าเข้ามาหาเรื่องอีก" "ถ้ามันไม่จบก็แค่โดนส้นตีนกูไง มึงจะกลัวอะไรไอ้เฉิ่ม!" สองพี่น้องยังคงด่ากันจนถึงเวลาที่พวกเราสามคนก็ขึ้นเรียน ฉันเองก็เรียนวิศวะไปไหนก็ไปกับพวกมันสองคน แต่บางครั้งไอ้คิรินมันก็ทิ้งให้ฉันอยู่กับคิรัณอย่างเช่นวันนี้ "เย็นนี้มึงสองคนไปไหนกันหรือเปล่า?" ฉันถามขณะที่พวกมันกำลังนั่งจดงานกันอยู่ "ว่าจะกลับไปอ่านหนังสือทำไมเหรอ" "แล้วมึงล่ะคิริน?" "กูนัดน้องกิ๊ฟ น้องเชอรี่ น้องวายไว้" "มึงนี่นะสักวันเถอะเอดส์แดกตาย!" "อ้าว จู่ๆ มึงก็มาแช่งกูเฉย กูป้องกันเว้ยอีกอย่างวันนี้เป็นวันเกิดน้องกิ๊ฟกูต้องไปเป็นของขวัญวันเกิดให้น้องกิ๊ฟหน่อย เสร็จแล้วค่อยไปต่อกับน้องเชอรี่ ตบท้ายด้วยน้องวาย" "เกิดมากูไม่เคยเห็นใครใช้หำคุ้มเท่ามึงเลยไอ้คิริน!" "กูหล่อเท่ขนาดนี้มึงต้องทำใจหน่อยนะเอวา ในโลกใบนี้มันไม่มีใครเพอร์เฟคเท่ากูอีกแล้ว" "หลงตัวเองไอ้ฉิบหาย!" คิรัณส่ายหน้าให้กับความมั่นของแฝดพี่ "กูจะชวนพวกมึงไปซื้อของที่ห้าง กูไม่อยากไปคนเดียวเกิดไปเจอไอ้เหี้ยแม็กอีกกูรำคาญมัน" "ก็ได้เดี๋ยวกูยอมเสียสละไปก็ได้ แต่เลี้ยงข้าวด้วยนะช่วงนี้พ่อกูเริ่มบ่นเรื่องใช้เงินละ" ชีวิตของไอ้คิรินนี่มันดีจริง ๆ คนอื่นเขาใช้สมองนำทางส่วนมันใช้แต่หำไม่มีสมอง ขนาดการบ้านมันก็ไม่เคยใช้สมองของตัวเอง อาศัยลอกกันบ้างของคิรัณมาตลอด แต่เวลาสอบคะแนนเสือกดีอันดับต้น ๆ มาถึงห้างคิรัณขอตัวไปเข้าห้องน้ำแล้วคุยโทรศัพท์กับที่บ้าน เลยเหลือแค่ฉันกับไอ้คิรินที่เดินห่างกันเป็นวา ฉันรำคาญเวลามันด่าเวลามันพูดถึงบรรดาน้องกิ๊ฟเชอรี่น้องวายมีตั้งมากมายไม่ยอมเรียกกัน! "มึงจะชวนกูมาทำไมเอวาเดินห่างกันขนาดนี้ กลัวใครรู้เหรอว่าคืนนั้น" "ไอ้คิริน!" ฉันหันไปชี้หน้ามันจนมันรีบปิดปาก เหมือนมันจะลืมตัวหลุดพูดประโยคนั้นออกมา ถ้ามันหลุดพูดมาแล้วก็ฉันนี่แหละจะเอาเลือดหัวมันออกคอยดูสิ ฉันเดินหนีมาตรงโซนของใช้ ส่วนไอ้คิรินมันเจอเพื่อนอีกกลุ่ม เลยเดินไปคุยพร้อมกับช่วยกันเลือกซื้อของขวัญวันเกิดน้องกิ๊ฟ "ไอ้คิรินล่ะมันไปไหนแล้ว" "โน่นคุยกับพวกไอ้ต้าที่ร้านทองโน่น!" "อย่าบอกนะว่ามันจะซื้อทองให้ผู้หญิง?" "สงสัยจะใช่ทองแพงขนาดนี้มีแต่ควายเท่านั้นแหละที่ซื้อให้คนอื่นได้!" "ช่างมันเถอะว่าแต่เธอจะซื้ออะไรอีก ฉันจะได้ช่วยเลือก" ด้านคิรินตอนนี้เขาได้สร้อยข้อมือมาแล้ว ราคาไม่กี่หมื่นถือว่าถูกมากสำหรับเขา ถ้าแลกกับคะแนนนิยมจากสาว ๆ เสียเป็นแสนเขาก็ทำได้ "มึงดูเถอะไอ้เหี้ยต้า เอวาอยู่กับไอ้เฉิ่มคุยกันกะหนุงกะหนิงอย่างกับเป็นแฟนกัน เมื่อกี้เดินกับกูห่างกันเป็นวา ทำเหมือนกูเป็นพวกแรงงานพม่าหนีเข้าประเทศอย่างนั้นแหละ!" "ฮ่าๆๆ จะว่าไปเอวาก็เหมาะสมกับน้องมึงนะ" "ถุ้ยยย! เอาตีนมาลูบหน้ากูได้เลย" "มึงก้มมาสิ"