ร่างเล็กถอนลมหายใจอออกมาเฮือกใหญ่ เธอกำลังตัดสินใจว่าควรจะบอกเขาว่าอะไรดี แม้จะยังไม่พร้อมเผชิญหน้า แต่ก็รู้ดีว่ายังไงต้องพูดมันออกไปอย่างเลี่ยงไม่ได้ ใบชาทำตัวไม่ถูกจึงยืนแข็งทื่ออยู่ในห้องไม่กล้าออกไปสักที
แกร็ก…
เสียงเปิดประตูดังขึ้น ทำให้ร่างเล็กสะดุ้ง ก่อนจะหันไปมองติณณ์กำลังเดินแทรกกายเข้ามาข้างใน สายตาคู่คมตวัดมองเธออย่างเย็นชา เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาด้วยประโยคสั้นๆ ราวกับรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่
“จะออกไปคุยกันได้หรือยัง?”
“ค่ะ ชากำลังจะออกไป”
ใบชาเดินตามร่างสูงออกไปอย่างเชื่องช้า เธอไม่รู้เลยว่าที่เลือกตอนนี้ หนทางข้างหน้ามันจะเป็นยังไง ไม่รู้จะหลุดพ้นเมื่อไหร่ แต่คิดอีกมุมหนึ่ง ถ้าใบชายอมอ่อนให้เขา ติณณ์อาจจะใจดีขึ้นมาบ้างก็ได้
ร่างเล็กเผยสีหน้ากังวลออกมาผ่านแววตาคู่สวย แม้เวลาจะล่วงเลยไปเป็นอาทิตย์ แต่กลับรู้สึกเหมือนโดนดูดวิญญาณออกไปจนหมด ใบชาตัวสั่นเบาๆ เมื่อต้องพูดต่อหน้า
