หนีติณณ์ - 1 โดนเจอตัว

หนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา ติณณ์สั่งให้ลูกน้องคอยตามหาผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งเคยเห็นประจำอยู่ร้านบาร์ แต่จู่ๆก็ได้รู้ว่าเธอย้ายไปที่อื่นแล้ว ติณณ์เคยเข้าไปพูดคุยและยื่นข้อเสนอให้แต่กลับถูกเธอปฏิเสธไปถึงสามรอบ เขารู้สึกหงุดหงิดทุกครั้งตอนโดนเมินใส่ จึงคอยสั่งให้ลูกน้องตามสืบจนรู้ว่าเธอพักอยู่ไหน แต่สิ่งที่ทำให้ติณณ์โกรธมากกว่านั้นคือ เธอจงใจย้ายที่อยู่และย้ายที่ทำงานพาร์ทไทม์เพียงเพื่อหนีเขา ภายในห้องวีไอพีที่มีกระจกกั้นตัดขาดจากคนข้างในคลับ ร่างสูงก้าวขาแกร่งเข้ามานั่งลงบนโซฟา พร้อมกับปรายตามองเพื่อนของตัวเองนั่งรออยู่ก่อนแล้ว วันนี้ติณณ์รู้สึกอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ถึงแม้จะมีเรื่องฟุ้งซ่านให้คิดอยู่บ้างก็ตาม แต่การได้เจอกับกระต่ายน้อยที่เล่นซ่อนแอบกับเขามาเป็นอาทิตย์ ก็นับว่าเป็นเรื่องน่ายินดี มือหนาหมุนแก้วไวท์ในมืออย่างใจเย็น ดวงตากลมโตกำลังมองดูร่างเล็กทุกการเคลื่อนไหว เขาคาดไม่ถึงว่าเธอจะอยู่ใกล้เพียงแค่ปลายจมูก เป็นอย่างที่ชายหนุ่มคิดเอาไว้ กระต่ายตัวนี้ไม่สามารถหนีไปไหนได้ไกล “บอกกูได้ยัง สรุปมึงต้องการอะไร?” ติณณ์หยักยิ้มมุมปากก้มมองแก้วในมือ สายตาดูเยือกเย็นปนมีความสุขราวกับว่ากำลังจะได้ของเล่นชิ้นใหม่ แอลกอฮอล์ถูกกลืนลงคออย่างรวดเร็ว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนช้าๆ แล้วเอ่ยความต้องการของตนเองออกมา “ผู้หญิงคนนั้น” เสียงทุ้มต่ำถูกเปล่งออกมาพร้อมกับปรายตามองร่างเล็กที่กำลังบริการแขกภายในคลับ ติณณ์นั่งมองเธอมาสักพักแล้ว หากว่าสามารถเข้าไปฉุดกระชากเธอมาสั่งสอนตอนนี้ได้ เขาคงไม่รอช้า “คนนั้นหรอ?” แทนพูดพลางชี้มือไปหาเจ้าของใบหน้าสวยหวานที่กำลังชงเหล้าให้แขก เขาสัมผัสได้ว่าเพื่อนของตัวเองกำลังคิดจะทำสิ่งน่ากลัวอีกแล้ว “อื้มใช่ นึกไม่ถึงเลยว่าจะหนีมาทำงานที่คลับมึง” เขาพูดเสียงเยือกเย็น ขณะใบหน้าหล่อยังคงจับจ้องร่างเล็กที่อยู่อีกฝั่งของกระจกอย่างไม่ละสายตา “ทำไมวะ?” “กูกำลังตามหาเธอ ชักเริ่มถูกใจเหยื่อตัวนี้เข้าแล้วล่ะสิ..” คำพูดของติณณ์ที่บอกว่า ‘ถูกใจ’ ทำเอาเพื่อนสนิทแบบเขาหนักใจอยู่ไม่น้อย เพราะเป็นที่รู้กันดีว่าเพื่อนของเขาไม่ธรรมดา ชนิดที่ว่า..ถ้าอยากได้ผู้หญิงคนไหนก็ต้องได้ แม้จะต้องแลกมาด้วยการบังคับก็ตาม แทนวางแก้วไวท์ในมือลงบนโต๊ะ พลางมองตามร่างบางที่กำลังเดินไปมาจากอีกฟากของกระจก แม้จะเป็นแค่เด็กเสิร์ฟธรรมดาคนหนึ่ง แต่เธอกลับมีเสน่ห์น่าดึงดูด ซึ่งไม่ใช่ติณณ์เพียงคนเดียวเท่านั้น กลับมีลูกค้าหลายคนสนใจเธอและถามถึงบ่อยๆ “นี่มึงอย่าบอกนะว่าจะทำกับเธอแบบคนที่ผ่านๆมา” แทนเอ่ยปากถามพร้อมกับกลืนก้อนแข็งลงคอ เขาแค่รู้สึกสงสารใบชา ถ้าต้องมาเจอกับคนเลวๆแบบเพื่อนของเขา “ไม่เหมือนซักหน่อย คนอื่นกูไม่ได้บังคับ แต่กับคนนี้กูอยากไล่ต้อนให้จนมุมจนไม่มีทางหนี” “ใบชาทำแค่พาร์ทไทม์ อีกอย่างเห็นว่ายังเรียนอยู่ด้วย กูว่า..มึงปล่อยให้น้องเขาไปมีอนาคตที่ดีเถอะ” “กูโดนปฏิเสธไปสามครั้ง” เสียงเข้มถูกเอ่ยออกมาโดยไม่ได้สนใจคำพูดของแทน ซึ่งพยายามอธิบายให้ฝ่ายตรงข้ามเข้าใจ แต่ดูเหมือนว่าสิ่งที่เขาพูดไปเมื่อกี้ น่าจะไม่ได้เข้าไปในสมองของคนฟังเลยแม้แต่น้อย “มึงก็หาคนใหม่ดิวะ เห็นๆอยู่ว่าน้องเขาไม่ยอม” แทนหันไปมองร่างเล็กอีกรอบและถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะหันกลับมาจ้องหน้าเพื่อนที่กำลังขมวดคิ้วเข้มทำหน้าแข็งกร้าวราวกับเก็บหลายเรื่องเอาไว้ในใจ “มึงก็รู้ดี ว่ากูอยากได้ใครก็ต้องได้ กูไม่ได้มาเพื่อขอความเห็นจากมึง” น้ำเสียงเกรี้ยวกราดถูกเปล่งออกมาเพื่อย้ำเตือนสิ่งที่ตัวเองต้องการ เขาไม่ได้สนใจว่าคนอื่นจะคิดยังไง ต่อให้โดนห้าม ติณณ์ก็จะทำตามใจตัวเองอยู่ดี เพราะคนตัวเล็กกล้าท้าทายเขาถึงขนาดนี้ ต้องจับมาสั่งสอนสักหน่อย แทนส่ายหน้าให้กับเพื่อนของตัวเองไปมา ต่อให้เขาเป็นถึงเจ้าของคลับ เขาก็ไม่มีสิทธิ์ไปบังคับเด็กให้ไปกับใครได้ ถ้าไม่เต็มใจ หรือเป็นเพราะว่าเพื่อนของเขายังมีปมกับเรื่องเมื่อตอนนั้นอยู่ “คนนี้ไม่น่ายอมไปกับมึงว่ะติณณ์ กูว่ามึงหาคนใหม่ดีกว่า อีกอย่าง..มึงก็ไม่ได้อยากจะรักใครอยู่แล้วนิ ปล่อยเขาไปเถอะ” เป็นครั้งแรกที่เขายอมปกป้องเด็กในคลับ เพียงเพราะรู้สึกเอ็นดูเหมือนน้องสาวคนหนึ่ง ถึงแทนจะรู้จักกับเธอได้เพียงไม่นาน แต่ก็สัมผัสได้ว่าใบชาเป็นคนที่ดีมาก “ดูเหมือนมึงจะห่วงผู้หญิงคนนี้เป็นพิเศษนะ” เสียงทุ้มต่ำถูกเค้นออกมาในลำคอ น้ำเสียงบ่งบอกถึงความรู้สึกไม่พอใจ “กูเห็นใบชาเป็นแค่น้องสาว และกูก็ไม่อยากให้มึงไปทำนิสัยเหี้ยๆใส่ใครอีก” “อ่า งั้นก็ไม่น่ามีปัญหาอะไร” ปากหยักแสยะยิ้มออกมาเบาๆ พร้อมกับเอนหลังพิงพนักโซฟา สีหน้าไร้ความรู้สึก แววตาทั้งแข็งกร้าวและน่ากลัวราวกับเคียดแค้นบางอย่าง ใบชา.. เด็กสาวกำพร้าพ่อแม่ตั้งแต่เด็ก ใบชาพยายามทำงานส่งเสียตัวเองเรียนมาตลอด จนกระทั่งเข้ามหาวิทยาลัย ซึ่งเธอสามารถสอบชิงทุนได้จึงได้เรียนต่อ ถึงทางมหาลัยจะจ่ายค่าเทอมให้ แต่เงินค่าทำรายงาน เงินค่าเช่าห้อง และเงินค่าอาหารยังไงก็ต้องหามาจ่ายเองอยู่ดี หลังจากเลิกเรียน ใบชาจะรีบกลับมาอาบน้ำแต่งตัว แล้วออกมาทำงานพาร์ทไทม์ตั้งแต่สองทุ่มจนถึงเที่ยงคืนแบบนี้ทุกวัน ยกเว้นช่วงไหนมีสอบเธอก็จะขอหยุดอ่านหนังสือเพียงแค่สองวันเท่านั้น เพราะรายจ่ายแต่ละเดือนค่อนข้างเยอะจนแทบไม่พอใช้ #00.15 น. “จะกลับแล้วหรอใบชา” แทนถามขึ้น ขณะเห็นเธอออกมาจากห้องเปลี่ยนชุด พลางก้มมองนาฬิกาบนข้อมือ “ใช่ค่ะพี่แทน วันนี้ขอบคุณมากเลยนะคะที่เรียกมา” “ไม่เป็นไรเลย แล้วนี่กลับยังไง ให้พี่ไปส่งไหม?” “ชาเรียกรถแล้วค่ะ ขอบคุณมากนะคะ” คนตัวเล็กยิ้มให้เจ้าของคลับอย่างรู้สึกดี ในตอนที่เพื่อนแนะนำให้ใบชาคิดว่าเขาไม่น่ารับเพราะคนเต็ม แต่แทนก็ยังใจดีรับเธอไว้จึงรู้สึกขอบคุณเขามาก “อื้ม กลับดีๆล่ะ” “ไปแล้วนะคะ สวัสดีค่ะ” คนตัวเล็กยกมือไหว้ รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าสวยหวาน ก่อนจะโบกมือให้เจ้าของร่างสูงและเดินไปขึ้นแกร็ปที่จอดรออยู่หน้าคลับ ไม่นานรถเก๋งก็แล่นเข้ามาจอดหน้าห้องเช่าราคาถูก กว่าจะเลิกงานก็ปาไปเที่ยงคืน ใบชาอยากรีบกลับมาอาบน้ำนอนพักผ่อนเพราะพรุ่งนี้มีเรียนแต่เช้า แถมยังมีนัดทำรายงานต่ออีกตอนเย็น แต่เพียงก้าวขาลงจากรถ กลับเห็นผู้ชายคุ้นหน้ากำลังยืนพิงรถสปอร์ตสุดหรูรออยู่อย่างใจเย็น ราวกับรู้ว่าเธอกำลังจะมาถึงในไม่ช้า ขาเรียวรีบก้าวลงจากรถอย่างสั่นเทา มือเล็กกำเข้าหากันแน่น หัวใจวาบหวิวตลอดเวลา เธอพยายามไม่มองหน้าคนตัวสูงที่เอาแต่จ้องมาด้วยสายตาโกรธเกลียด ใบชารู้สึกกังวลที่โดนตามเจอ จึงรีบเดินหนีโดยไม่สนใจคนยืนดักรอ “หึ!” แววตาเย็นยะเยือกตวัดมองยังใบหน้าสวยหวาน เมื่อเห็นร่างเล็กจงใจทำเมินใส่ มุมปากค่อยๆแสยะยิ้มกว้างขึ้นทีละน้อย ก่อนเสียงทุ้มเข้มจะตวาดออกไปอย่างขุ่นเคือง “ถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็รีบเดินมาขึ้นรถ” คำพูดเพียงประโยคเดียวทำให้ขาเล็กหยุดชะงัก พร้อมกับถอนหายใจออกมาเบาๆ ใบชาข่มอารมณ์รู้สึกกลัวเอาไว้ข้างใน ก่อนจะเอ่ยออกมา.. “ขอโทษนะคะ ชาไม่สะดวก” ติณณ์เค้นหัวเราะในลำคอพลางส่ายหน้า ดวงตาคู่คมตวัดขึ้นมองร่างเล็กด้วยสายตาแฝงไปด้วยความกดดัน ก่อนจะเอ่ยเน้นย้ำความต้องการของตัวเองอีกรอบ “จะยอมเดินไปขึ้นดีๆ หรือจะให้ฉันลากไป” โทนน้ำเสียงทุ้มชวนให้รู้สึกเย็นเข้ามาจนถึงกระดูก เมื่อได้ยินคำสั่งแข็งกร้าวเอาแต่ใจ ใบชาตัวแข็งทื่อไม่กล้าพูดอะไรต่อ กระทั่งมือแกร่งคว้าแขนของเธอแล้วรีบดึงยัดเข้าไปในรถ “ปะ..ปล่อยชานะ” “วันนี้ฉันไม่คิดจะทำอะไรเธอหรอกเด็กดี แต่ถ้าคิดจะหนีอีกรอบก็ไม่แน่” เสียงทุ้มต่ำพูดบอกด้วยอารมณ์เดือดดาล ก่อนจะปิดประตูรถแล้วก้าวขึ้นมานั่งฝั่งคนขับ ใบหน้าหวานหันควับมามองคนข้างๆ เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงชอบทำอะไรแบบนี้ “หยุดทำแบบนี้ได้ไหมคะ คุณติณณ์” “พี่ติณณ์ เรียก..พี่ติณณ์” คำสั่งกร้าวบอกให้เธอพูดตามพร้อมกับกดเสียงต่ำ สายตาคู่คมตวัดมองด้วยความไม่ชอบใจ บรรยากาศภายในรถอวบอวลไปด้วยความรู้สึกอึดอัด ก่อนร่างเล็กจะพูดออกไปอย่างฝืนๆ “ค่ะ พี่ติณณ์” “เรื่องที่เสนอไป ฉันอยากให้คิดดูอีกรอบ” คนตัวใหญ่โน้มหน้าเข้ามาใกล้ พลางใช้คำพูดกับเธออย่างใจเย็น แต่ดูเหมือนเหยื่อตัวนี้จะไม่ค่อยยอมฟัง “ชาบอกพี่ติณณ์ไปหลายครั้งแล้ว หยุด..พอ..ไม่ต้องมายุ่งเกี่ยวกันอีก” หมับ!! มือแกร่งกระชากแขนคนตัวเล็ก กัดฟันแน่นจนเห็นสันกราม ประโยคนั้นมันชวนให้ติณณ์หงุดหงิดมันเป็นคำต้องห้ามที่เธอชอบพูดซ้ำๆเวลาเขาถาม “อื้อ ชา..จะ..เจ็บ” “ฉันให้เธอกลับไปคิดอีกรอบ ถ้าเจอกันครั้งต่อไปหวังว่าจะได้ยินคำตอบที่น่าพอใจมากกว่านี้” ร่างเล็กสั่นสะท้านเบาๆ ก่อนมือแกร่งจะปล่อยให้แขนของเธอเป็นอิสระ นัยน์ตาคู่สวยเริ่มสั่นไหว พยายามกลืนก้อนที่จุกมากลางอกลงคอแล้วพูดเสียงเบา “ชะ..ชาขอตัวก่อนนะคะ” ใบหน้าหล่อพยักช้าๆอย่างไม่สบอารมณ์ แววตาน่ากลัวของเขากำลังบอกว่า ‘ไม่หยุดอยู่แค่นี้’ “แล้วอย่าคิดหนีอีก” ร่างเล็กพยักหน้าอย่างกลัวๆ พลางเอื้อมมือเล็กไปเปิดประตูรถสั่นระริก ทุกความคิดในหัวล้วนทำให้ใจสั่นวูบ ไม่สามารถจินตนาการได้เลยว่าตัวเองจะเจอกับอะไร เธอไม่มีทางหนีเขาพ้น หลังจากกลับขึ้นมาบนห้อง ใบชาไม่สามารถข่มตาหลับลงได้เลย ในหัวเริ่มคิดว่าหากเจอเขามาดักรอแบบวันนี้อีกจะทำยังไง มันมีแต่ความพะวง ความหวาดระแวงเต็มไปหมด แต่สุดท้ายก็ต้องหลับไปเพราะความเหนื่อยล้า