“แม่..” ตอนนี้เหมือนความทรงจำเขาย้อนจำไปในวันที่เกิดเรื่องราวนั้น เมธาวีเห็นท่าไม่ดีเธอพยุงเขาลุกขึ้น
“ไปพักก่อนค่ะพี่หนึ่ง” เธอพาเขาเข้ามาในห้อง เปิดไฟ เปิดแอร์ จัดให้เขานั่งลงบนที่นอนเธอช่วยถอดถุงเท้า ถอดเข็มขัดให้เขาสบายตัวขึ้น
“พี่หนึ่งคะ” เธอเรียกเขาแต่ดูเขายังเลื่อนลอย ดวงตาคมมองสบตาเธอแต่ก็ยังเหมือนอยู่ในภวังค์ของตัวเอง
“เม..” สิงขรพูดได้แค่นั้นเขาก็เงียบไป เธอก้มลงนาบริมฝีปากลงไปบนปากเย็นชืด สองมือเธอเกาะไหล่หนาไว้
เมื่อเธอจะผละริมฝีปากออกกลับรู้สึกถึงการสนองตอบกลับมา สิงขรกอดรัดเธอแน่นเมื่อเขาตื่นจากฝันร้ายได้สำเร็จ
“ลืมมันไปนะคะ” เธอบอกเมื่อถอนจูบ เขาพยักหน้า
“พี่จะจำแค่เมคนเดียว” สิงขรตอบ ตามองมือเล็กๆ ที่กำลังปลดกระดุมเสื้อเขา มือใหญ่วางทาบลงไปเขาถามเธออย่างไม่แน่ใจ
“เมแน่ใจนะว่าเรา..”
“พี่หนึ่งรักเมไหมคะ” เธอมองตาเขา
เขาพยักหน้าไม่รีรอ ไม่เคยแน่ใจอะไรเท่านี้ในชีวิต
