เมธาวีทิ้งร่างลงกับที่นอน ลมหายใจเธอหอบถี่หลังจากผ่านความสุขสม เธอคิดถึงก่อนหน้านี้ตอนที่กำลังจวนเจียนจะถึงฝั่งแต่สิงขรก็หยุดเสียดื้อๆ
“พี่หนึ่ง..” เธอเรียกชื่อเขาขัดใจที่เขาทำแบบนั้น
“เมจะแต่งงานกับพี่ไหมตอบพี่มาก่อน”
เธอนิ่งไม่ยอมตอบ สิงขรจึงเริ่มขยับตัวเนิบช้าเร่งให้เธอทรมานมากขึ้น
“มะ..ไม่” เมธาวีหน้าแดงก่ำ เธอหันหน้าหนีแต่ถูกเขาจับใบหน้าหันกลับมา ริมฝีปากถูกบดเบียดซ้ำจนช้ำ สองมือเธอพยายามดันตัวเขาออก
“จะแต่งไม่แต่ง ถ้าไม่แต่งก็อยู่กันแบบนี้ทั้งคืน” เขาเลื่อนจูบไปที่ซอกคอ ขบฟันลงไปเบาๆ พอให้อีกฝ่ายเกิดความรู้สึกระส่ำระสาย ตัวเขาเองก็จะทนไม่ไหวเช่นกันแต่วันนี้ตัดสินใจแล้วว่าเรื่องต้องจบ
“อื้อ แต่งก็ได้.. คนบ้า” น้ำเสียงนั้นเจือความกราดเกรี้ยวเล็กๆ แต่สิงขรยิ้มกริ่ม
“งั้นพี่ต่อเลยนะ”
เช้าวันต่อมาเมธาวีและสิงขรกลับเข้าเมือง เขาแวะส่งเธอที่ร้านผ้าก่อนจะเลยไปเชียงใหม่
“เด
