ใต้อาณัติกันต์ธีร์ บทที่ 25
"ถ้างั้นแม่ก็ให้พี่ส้มออกมานอนข้างนอกสิ แล้วยกห้องนั้นให้ลูกสาวของพี่ส้มไป"
"พี่เค้าก็อยู่ห้องของเค้าแล้ว"
"แม่จะลำเอียงไปถึงไหน"
"แม่ไม่ได้ลำเอียง แต่หนูมาแค่ไม่กี่วันเดี๋ยวก็กลับแล้ว ทำไมต้องทำให้เรื่องมันยุ่งยากด้วย"
"หึ! แบบนี้แหละที่เขาเรียกว่าลำเอียง อยากรู้จังเลยว่าฉันเป็นลูกของแม่ไหม" น้ำตาแห่งความน้อยใจไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้
"แล้วนี่แกจะร้องไห้ทำไมมันไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายเลยนะ แต่ก่อนเราไม่มีที่นอนกันเราก็นอนรวมๆ กันหมดทุกคน"
ตอนที่โสนท้อแท้ในชีวิตก็ได้ยินเสียงไอของพ่อเธอพยายามพูดให้เบาที่สุดเพื่อไม่ให้พ่อได้ยิน พอได้ยินเสียงไอเธอก็รีบเช็ดน้ำตาแล้วเข้าไปดูพ่อก่อน
"พ่อดื่มน้ำหน่อยนะ" โสนเอาน้ำและก็หลอดมาให้พ่อดูด เพราะท่านลุกขึ้นมาไม่ได้ต้องใช้หลอดดูด
"หนูเดินทางมาเหนื่อยๆ ไปนอนพักผ่อนเถอะลูก ไม่ต้องห่วงพ่อหรอกเดี๋ยวแม่ก็เข้ามาดูพ่อแล้ว" พ่อย
