"ที่นี่ไม่มีโรงเรียนครับ เพราะเป็นแค่ชุมชนเล็ก ๆ แต่เด็กระดับประถมถึงมัธยม ประมาณสามสิบคนจะไปเรียนบนฝั่ง โดยที่ทางฟาร์มของเราจะออกทุนการศึกษาให้ คุณพ่อคุณแม่ของพี่สร้างกองทุนการศึกษาไว้ให้พวกเขาเรียนถึงระดับมหาวิทยาลัยเลยก็มี แต่จบแล้วต้องกลับมาทำงานใช้ทุนกับเราตามสมควร และคนที่จะได้รับทุนระดับมหาวิทยาลัยจะต้องผ่านการพิจารณาของคณะกรรมการด้วยเพื่อความโปร่งใส"
"ดีจังเลยค่ะ" หญิงสาวยิ้มให้คนที่นั่งข้าง ๆ อย่างภาคภูมิใจ ที่เขาเอาใจใส่คนงานอย่างมาก
จากนั้นทั้งสองคนก็คุยกันไปเรื่อย ไม่นานก็มาถึงฟาร์มมุก เมื่อขุนเขาจอดรถแล้ว โรสก็รีบเปิดประตูลงด้วยตัวเอง เพราะไม่อยากให้เขามาเปิดประตูให้ 'อย่างน้อยที่นี่เขาก็คือเจ้านาย เราจะต้องให้เกียรติเขาสิ จะให้พี่ขุนมาดูแลเราแบบนี้ไม่ได้'
และการที่เธอทำแบบนั้น ขุนเขาก็ยิ้มออกมาอย่างภูมิใจ ที่นายหญิงของเกาะรู้จักวางตัวอย่างเหมาะสม
"ไปกันเถอะ พี่จะพาไปรู้จั
