“มากินข้าว”
เสียงของธาวินเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ แต่แฝงความจริงจัง เขาวางกล่องข้าวลงบนโต๊ะก่อนจะหันมามองเธอ
“เรา…ไม่กินได้ไหม” ขนมตอบเสียงเบา สายตายังหลบเลี่ยง ไม่กล้าสบตาเขา
“ทำไม” เขาถามสั้น ๆ คิ้วขมวดเล็กน้อย
“เรายังไม่หิว…” คำตอบของเธอเบาแทบเป็นกระซิบ
ธาวินมองเธอนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยออกมา
“ไม่หิวก็ต้องกิน” น้ำเสียงไม่ได้ดัง แต่หนักแน่นจนเถียงไม่ออก เขาดึงเก้าอี้ออกเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าเป็นเชิงบอกให้เธอเดินมานั่ง
“แต่เรายังไม่หิวจริง ๆ นะ” ขนมเถียงกลับ พลางเงยหน้ามองเขาอย่างจริงจัง
ธาวินถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะเดินตรงไปหาเธอที่นั่งอยู่มุมโซฟา เขาโน้มตัวลงเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ค่อย ๆ ลดลง
“ทำไมดื้อ?” น้ำเสียงเรียบ แต่แฝงความเอ็นดูบางอย่าง
“เราไม่ได้ดื้อนะ ก็เราไม่หิ—”
แต่แล้วเสียงของขนมก็หายไปกลางคัน เมื่อธาวินโน้มตัวลงไปประกบปากจูบเธออย่างอ่อนโยน จูบนี้เบาและอบอุ่นมาก ร
