“อุ่น” เสียงเรียกของเพื่อนสนิทอย่างนานาเรียกเธอตั้งแต่ยังเดินไม่ถึงพวกเขา
“จ้า จ้า อุ่นเอง” เธอขานตามเสียงเรียกแบบเหนื่อยอ่อน ร่างอิดโรยจากการโดนแม็กเวลล์จับกดตั้งแต่เมื่อคืน ก่อนมาเรียนเมื่อกี้ก็ไม่เว้น หมอนั่นมันน่ากลัวจริงๆ
“ไหวมั้ยอุ่นท่าทางเหนื่อยๆ” น้ำเสียงทุ้มต่ำของเทียร์เอ่ยขึ้นมา รอยยิ้มอ่อนโยนผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาของเขาเมื่อคุยกับอุ่นใจเสมอ
“ไหวมึง เข้าเรียนกัน” เธอพยายามตอบให้เพื่อนทุกคนสบายใจ เพราะจริงๆ มันก็ไม่ได้เหนื่อยอย่างเดียวหรอก
ที่แม็กเวลล์มอบให้มันมีความเสียวซ่านอยู่มากโข แค่คิดถึงเธอก็หน้าแดงฉ่าทั้งอย่างนั้น อดคิดถึงเจ้าแม็กเวลล์น้อยไม่ได้จริงๆ ตายๆ ไม่ได้ดิไอ้อุ่น ผีนางร่านกำลังเข้าสิงแกแน่ๆ อุ่นใจคิดในใจแล้วเดินตามเพื่อนเข้าไปเรียน
ตกเย็นหลังเลิกเรียน เพื่อนๆ ของเธอก็นัดกันไปกินข้าวก่อนกลับ เพราะมันเย็นมากแล้ว พวกเขาว่าจะไปกินที่ร้านข้าวแกงร้านประจำของพวกเขา
