ที่มหา'ลัย
แสงรุ้งกับอิมเมจนั่งคุยกันอยู่ที่ใต้อาคารเรียน
" รุ้ง เห็นหน้าพี่แอลป่ะ ไปตีกับใครมาก็ไม่รู้ "
แสงรุ้งยิ้มขำ แต่ไม่ยอมเล่า อย่างน้อยก็ให้เกียรตินางหน่อย ไม่เอานางไปประจานให้อับอาย เพราะมันไม่ใช่นิสัยของแสงรุ้ง
การถูกบูลลี่มันแย่ต่อจิตใจ อันนี้เธอเข้าใจ ให้โอกาสนางได้คิดและปรับปรุงตัวหน่อยละกัน แสงรุ้งจึงเลือกที่จะปล่อยผ่าน และไม่พูดถึงอีก
แต่ดูเหมือนว่าแอลจะไม่ยอมหยุดง่ายๆ เธอให้คนไปสืบประวัติแสงรุ้งจนได้รู้ว่าแสงรุ้งเคยเรียนมัถยมที่เดียวกับราวิน สืบทุกอย่างแม้กระทั่งประวัติส่วนตัว จนได้รู้ว่า แสงรุ้งแพ้กุ้ง แอลจึงคิดแผนบางอย่างในหัว
" โง่แพ้ของอร่อยซะด้วย หึ "
.........
บ่ายวันธรรมดาวันหนึ่ง หลังเลิกเรียนแสงรุ้งนั่งรอราวินเล่นบาสเหมือนทุกวัน อิมเมจจึงสั่งส้มตำมานั่งกินกับแสงรุ้ง
" หูวววววว น่ากินจัง แต่ ... ไม่ได้ใส่กุ้งใช่มั้ย "
" ไม่ใส่ ฉันรู้น่าว่าแกแพ้กุ้ง แต่
