“ยืนมองอะไร มีคนรู้จักเหรอ หรืออยากทานร้านนี้ ถ้าอยากทานร้านนี้เปลี่ยนร้านได้นะคะ” หญิงสาวที่มาด้วยกันเอ่ยถาม เธอเดินไปก่อน เพิ่งย้อนกลับมายืนข้างผม คงเพราะสงสัย ทำไมผมต้องหยุดอยู่ตรงนี้
“เปล่า ไม่มีอะไร” ละสายตาจากภาพตรงหน้าแล้วเดินออกมาเงียบ ๆ คนตรงหน้าดูยิ้มแย้มมีความสุขดี สายตาที่เธอมองคนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามดูเต็มไปด้วยความสุข
เธอเองก็เคยทำแบบนี้กับผม แต่สำหรับผมเราเป็นเพื่อนกัน ความหมายจึงไม่ได้สำคัญเท่ากับคนตรงหน้าเธอตอนนี้
“นึกว่าเจอคนรู้จักซะอีก” หญิงสาวที่มาด้วยกันเดินมาควงแขนผม
“รู้จักกันถึงขั้นที่ต้องควงแขนกันเลยหรือไง” พูดพลางจับมือเธอออก น่ารำคาญเป็นบ้าเลย
“ก็ยังนะ แต่เราก็ทำความรู้จักกันได้ไม่ใช่เหรอ ยังไงซะที่บ้านเราสองคนก็อยากให้เรารู้จักกันแบบสนิทแนบเนื้อได้เลยยิ่งดี”
“ฉันแค่มาตามที่ได้คำสั่งมา ไม่ได้อยากจะรู้จักใคร มีหน้าที่มากินข้าวแล้วก็จบ”
“แหม เย็นชาจังเลยนะ ทีอย
