โบกมือบ๊ายบายอินดี้ที่ขับรถจนลับตาไป ฉันก็เดินเข้าบ้าน ไม่รู้เมื่อไหร่เราจะได้เจอกันอีก อินดี้มันแค่ผ่านมา คงอีกนานแสนนานกว่าเราจะได้พบกัน
อืม ก็นะ คนเราต้องเดินหน้าต่อ สิ่งที่ทำได้จากการหวังให้คนอื่นมาสนใจไยดีก็คือ ทำใจ ถ้าเขาสนใจก็ดี ถ้าเขาไม่สนใจมันก็เป็นสิทธิ์ของเขา ไม่มีใครบังคับใครได้
“พี่ทานข้าวมาหรือยังคะ” ลียาคนสวยแม่บ้านของพี่เรย์เอ่ยเมื่อเห็นหน้าฉัน
สีหน้าเธอดูไม่ปกติ คงเพราะเห็นฉันออกไปกับผู้ชาย และก็อาจจะเห็นฉันกอดกับอินดี้
“กินมาแล้วค่ะ” ฉันยิ้ม เดินเข้าห้องนอน เตรียมอาบน้ำเข้านอน นอนเร็วหน่อยก็จะได้ตื่นแต่เช้ามืดมาทำขนมตามที่ลูกค้าสั่งไว้
“เอ่อ พี่มิวคะ” ลียาเดินตามหลังฉันมา
“คะ” ฉันหันมองเธอ
“เรื่องที่เพื่อนพี่มาหาวันนี้หนูจะไม่บอกคุณเรย์นะคะ” เหตุผลที่ลียาพูดแบบนี้ก็เพราะพี่เรย์มักจะถามลียาว่าวันนี้ฉันทำอะไรบ้าง มีเรื่องราวอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า บางทีเธออาจจะอยากถาม
