พิธีรดน้ำศพผ่านพ้นไป ฉันคอยอยู่เป็นเพื่อนธัญญ่า คอยยื่นน้ำให้เพื่อนดื่ม ยื่นยาดม เช็ดน้ำตา และบางครั้งเราก็ร้องไห้ด้วยกัน ตัวฉันอยากเข้มแข็งให้เพื่อนอุ่นใจ ทว่ามันไม่ง่ายเลย ฉันเห็นธัญญ่าเจ็บปวด เห็นปันที่ถูกย้ายเข้าโลงก็รู้สึกหมดแรงไม่ต่างจากธัญญ่า
ในวันคลอดปันกับธัญญ่ายังไปรับขวัญเติมรักที่โรงพยาบาลอยู่เลย ภายในห้องพักฟื้นมีแต่เสียงหัวเราะและความห่วงใย เมื่อฉันย้ายบ้านกลับมาอยู่ไม่ไกลกันมากนัก ปันกับธัญญ่าก็แวะมาหาบ่อยครั้ง
เพียงแค่นึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นก็พลันน้ำตาไหล
ฉันตั้งใจอยู่จนสวดเสร็จแล้วค่อยให้คนขับมารับ จะได้ไม่ต้องเทียวไปเทียวมา ไม่อย่างนั้น รดน้ำศพเสร็จก็ต้องกลับไปแล้วตกเย็นก็ต้องเดินทางมาอีก มันค่อนข้างเสียเวลา
ตั้งใจอยู่ข้าง ๆ ธัญญ่าด้วยไง อีกใจก็อยากไปนอนเป็นเพื่อนธัญญ่า ช่วงนี้แผลสด เพื่อนดิ่งมากแน่ แต่อีกใจก็ห่วงลูก จึงยังตัดสินใจไม่ได้
ครืด ครืด
“เดี๋ยวกูมานะ
