พี่เรย์ปลอบใจฉันอยู่ครู่ใหญ่พยาบาลก็มาเรียกให้เขาไปคุยด้วย หายไปนานมาก นานจนเผลอหลับ ไม่ได้อยากหลับนะ ที่หลับอาจจะเพราะร่างกายที่ยังไม่ปกติ ความไม่รู้ว่าตั้งท้องฉันไม่ได้ดูแลตัวเองเลย ซ้ำยังกินเหล้าเข้าไปอีก
แค่คิดถึงสิ่งที่ทำลงไปในระยะนี้ก็รู้สึกผิดกับลูกในท้อง ซึ่งก็ยังไม่ปลอดภัยดีด้วยซ้ำ
ทำไมฉันถึงได้ทำผิดพลาดซ้ำ ๆ แบบนี้นะ
รู้สึกตัวตื่นก็เห็นพี่เรย์นั่งมองฉันอยู่ ฉันยังคงอยู่ในห้องฉุกเฉิน จากสีหน้าที่พี่เรย์มองฉันเขาคงจะรู้แล้วว่าฉันท้อง เวลานี้เขาอาจจะมีคำถามมากมายที่อยากถามฉัน
แต่เขาก็เลือกที่จะมองฉันแล้วส่งยิ้มให้ ยิ้มให้กำลังใจ
“พี่คุยกับหมอมาแล้ว เดี๋ยวเราจะย้ายไปรักษาที่โรงพยาบาลเอกชลนะ รถโรงพยาบาลจะส่งตัวเราไป ไม่ต้องกังวลนะพี่จะไปเป็นเพื่อนเอง”
“แต่ค่าใช้จ่าย...”
“เรื่องนั้นไม่ต้องเครียด พี่จัดการเอง ห้ามบอกว่าเกรงใจไม่งั้นพี่จะโกรธน้องจริง ๆ แล้วนะ”
“...” ขึ้นชื่อว่าเอ
