กว่าเฮียจะปล่อยออกจากเต็นท์ ก็กินเวลาไปนานพอสมควร เดี๋ยวจูบ เดี๋ยวหอม เดี๋ยวดูดตรงนั้นตรงนี้จนฉันแทบละลายกลายเป็นน้ำ เมื่อฉันปวดฉี่เฮียถึงปล่อยออกมา
หลังจากจัดการตัวเองเสร็จเรียบร้อยฉันจึงไปสมทบกับเพื่อน ๆ แต่ทว่าคำแรกที่ทักฉันจากจูเน่มันน่าเอาหินยัดปาก
“เฮียเผ็ดมากปะ ได้ยินแกซี้ดดังมาก...ปกติไม่กินของเผ็ดนี่ ท้องยังดีอยู่หรือเปล่า”
ฉันหยิบขนมปังแล้วนั่งลงข้างมัน ก่อนจะยัดปากไปทั้งแผ่น
“อย่าพูดมาก” ตอนนี้ใบหน้าฉันเห่อร้อนจนเหมือนคนเป็นไข้เข้าไปทุกที รู้อยู่ว่าเต็นท์ไม่เก็บเสียง แต่ก็ไม่ควรจะล้อเพื่อนหรือเปล่า
ต่อให้จูเน่ถูกปิดปากด้วยขนมปัง แต่นังลูกฟูกก็เสริมคำพูดนังจูเน่ราวกับนัดกันมาแล้วเพื่อแทงฉัน
“ขาอ่อนเลยดิ...เดินแปลก ๆ” ฉันสูดหายใจลึก ๆ อย่างต้องการตั้งสติ
“เงียบ!” ฉันกัดฟันแน่น
แค่นี้ก็เขินจะแย่แล้ว ส่วนตัวการที่ทำให้ฉันต้องโดนแซว กลับไม่รับผิดชอบอะไร นอกจากยิ้มบาง ๆ ก่
