“มาร์คัสบินมาแล้วหรือครับ โอ้...เร็วกว่าที่คิดไว้เยอะเลย...”
ชายหนุ่มเดินคุยกับลูคัสที่โทรมาหา ขณะก้าวเท้ายาว ๆ เข้าไปในบ้านของตนเอง ร่างสูงสง่าทรุดนั่งลงบนโซฟาห้องรับแขก พร้อมกับส่งกระเป๋าเอกสารและเสื้อตัวนอกให้กับสาวใช้ที่วิ่งมารับ น้ำเย็น ๆ ถูกเสิร์ฟตรงหน้าแต่ลุคคาก็เลือกที่จะสนทนาต่อไป
“นึกแล้วเชียว นี่ถ้าไม่รู้ความจริงก็คงไม่รีบเหาะมาขนาดนี้ มันน่าแกล้งให้คลั่งนัก...”
ลุคคาระบายยิ้ม ก่อนจะพูดต่อเมื่อมองเลยหน้าต่างใสไปยังโรงรถ และเห็นยานพาหนะที่ไม่ใช่ของตนเองจอดอยู่
“แล้วนี่ถ้าผมเดาไม่ผิด... ตอนนี้ก็คงจะกอดเมียอยู่บนเตียง...” สองหนุ่มต่างวัยพากันหัวเราะร่วน
“เอ่อ แล้วคุณตาจะบินตามมาเมื่อไหร่ครับ ผมจะได้เตรียมต้อนรับ” หนุ่มกรีกพูดอย่างอารมณ์ดี ใบหน้าหล่อเหลาระบายยิ้มตลอดเวลา
“อืม... ได้ครับ ตอนนี้ที่โรงแรมผมก็เตรียมการไว้เรียบร้อยแล้วครับ... โอเคครับคุณตา ไว้เจอกันครับ รักษาสุข
