นกน้อยบินคล้อยลอยผ่านโค้งขอบฟ้าเพื่อออกไปหากินแต่เช้าตรู่ ไอหมอกสีขาวขุ่นเต้นไหวระริกอยู่เหนือลำน้ำสายใหญ่ ถึงแม้อากาศยามเช้าเย็นฉ่ำชื่นใจแค่ไหน แต่ก็ไม่อาจเรียกรอยยิ้มสดใสจากกลีบปากสีสดของสตรีสาวที่นั่งทอดอาลัยอยู่ที่ศาลาริมแม่น้ำเจ้าพระยาได้
หนึ่งอาทิตย์แล้วสิกับการอยู่โดยไม่มีมาร์คัส ความเปล่าเปลี่ยว เดียวดายเกาะกินหัวใจอีกครั้ง ไม่ต่างจากตอนที่ต้องพรากจากน้องสาวทั้งสองคนแม้แต่น้อย ยามหลับก็ต้องผวาเพราะฝันร้าย ยามตื่นก็ต้องนั่งเศร้าเพราะความคิดถึง...
คิดถึงผู้ชายที่ตอนนี้... เขาอาจจะกำลังกกกอดผู้หญิงคนใหม่ บนเตียง... เตียงที่หล่อนกับเขาเคยมีความหลังร่วมกันก็ได้
ตัดใจ... ยังไงก็ต้องตัดใจ...!
สมองสั่งให้หล่อนลืมเขาซะ ลืมผู้ชายคนนั้น ลืมสัมผัส ลืมกลิ่นอายแห่งความเร่าร้อนนั้นซะ แต่ทำไม่ได้... หล่อนจะทำได้ยังไงกัน ในเมื่อหัวใจมันไม่ยอมเชื่อฟัง...
มือบางยกขึ้นป้ายน้ำตาทิ้ง พยายามจะไม่ร้
