นี่เป็นอีกวันแล้วสินะที่ดวงยิหวาตื่นขึ้นมาตามลำพังบนเตียงนอน มาร์คัสแยกไปนอนอีกห้องมาสามสี่วันแล้ว น้ำตาไหลออกมาไม่อาจจะกลั้นอยู่ หล่อนคงไม่มีวันชินกับการต้องนอนบนเตียงคนเดียว ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่ามาร์คัสนอนอยู่อีกฝั่งหนึ่งของคฤหาสน์
เมื่อไหร่เขาจะหายโกรธและกลับมาเป็นเหมือนเดิมนะ... เวลาที่จะต้องแยกจากกันก็ขยับเข้ามาใกล้ทุกขณะ ตอนนี้เหลือเพียงไม่ถึงสองอาทิตย์แล้ว
มือบางยกขึ้นป้ายน้ำตาทิ้ง ความเจ็บปวดแทรกซึมไปทุกรูขุมขน ฝืนใจพยุงร่างของตัวเองให้ลุกขึ้นจากเตียงนอนแต่มันแสนยากลำบาก ร่างกายอ่อนแอและไร้เรี่ยวแรงอย่างน่าวิตก กว่าจะกัดฟันให้ตัวเองยืนด้วยฝ่าเท้าบนพื้นห้องโดยไม่ล้มลงไปกองกับพื้นได้ก็ใช้เวลานานทีเดียว
“คุณยิหวาคะ นายท่านเชิญให้ไปพบที่ห้องโถงปีกซ้ายค่ะ” เสียงเจสซิก้าแว่วเข้ามา
ดวงยิหวากล้ำกลืนก้อนสะอื้นลงไปในอก ก่อนจะพยายามบังคับเสียงให้ฟังดูปกติที่สุด ก่อนจะตอบออกไป
“ยิหวาจะร
