“อุบ๊ะ! ถ้าเกิดไม่กลับมาเจอกันอีก คงไม่รู้สินะ ว่าตัวเองมีลูกสาว” เจ้าสัวเหว่ยตบหน้าขาป๊าบใหญ่
“ใช่ครับ” หยางพยักหน้ารับคำ หากไม่วนคืนกลับมาเจอ ชาตินี้เขาคงไม่ทราบว่าตนเองมีเลือดเนื้อเชื้อไขตนเองอยู่บนโลกใบนี้
“อย่างน้อยตระกูลเรา ไม่ได้โดนสาปเหมือนที่ใครเล่าลือกัน” เจ้าสัวเหว่ยถอนหายใจพรืดยาวด้วยความโล่งอก อย่างน้อยตระกูลมีผู้สืบทอดแล้ว
“ลืออะไรครับ” คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย ทำไม? เขาถึงไม่เคยได้ยินข่าวลือที่อากงหมายถึงมาก่อนหน้านี้
“ลือว่าตระกูลเราขาดคนสืบทอดไง”
“หลังจากนี้อากงอยากได้กี่คน ขอให้บอกผมครับ” หยางยกยิ้มมุมปากดั่งคนเจ้าเล่ห์ หลังจากนี้คงไม่มีใครกล่าวหาตระกูลของเขาได้อีกต่อไป
“สี่คนก็พอ กงชอบเลขสี่” เจ้าสัวเหว่ยชูนิ้วจำนวนทั้งสี่ขึ้นมากลางอากาศ บ่งบอกจำนวนเหลนที่อยากได้หรือมากกว่านั้นจะดีมาก
“ครั้งนี้ผมจะทำตามคำขอของอากง” ครั้งนี้เขาจะเชื่อฟังอากง ในเมื่ออากงต
