หลังจากที่หมอแพรววาเดินออกจากห้องทำงานไปด้วยท่าทางฉุนเฉียว ดรัณจึงรีบเดินเข้าไปภายในห้องทำงานทันที และ! สิ่งที่เขาเห็นคือเจ้านายหนุ่มกำลังนวดขมับตนเองอย่างใจเย็น
“เจ้านายเป็นอะไรครับ” ดรัณเอ่ยถามด้วยเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง เพราะครั้งนี้ดูเหมือนว่าเจ้านายจะไม่สามารถกักเก็บความเจ็บปวดเอาไว้ได้ จนเผลอแสดงออกมาให้เห็น
“ขอยาแก้ปวด” หยางตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย พลันหลับตาลงเสมือนต้องการปกปิดความเจ็บปวด
“ปวดหัวอีกแล้วเหรอครับ”
“อือ รีบไปเอายามา”
“ครับ” ดรัณรีบเดินไปหยิบยาประจำตัวของหยางที่มักจะทานเป็นประจำ เดินกลับเข้ามาพร้อมกับน้ำเปล่า
หยางหยิบยาทานพร้อมดื่มน้ำด้วยความรวดเร็ว พลันทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้ดั่งคนหมดแรง หลับตาลงระงับความเจ็บปวดที่กำลังปะทุ
“ดีขึ้นไหมครับ” ดรัณเอ่ยถามเจ้านายหนุ่มด้วยความเป็นห่วง อาการเช่นนี้ไม่ได้มีให้เห็นบ่อยนัก
“อือ” อาการปวดเริ่มทุเลาลง แต่หยางยังคงนั
