@ สองวันผ่านไป
“คุณแม่ขา เมื่อไหร่หนูจะได้กลับบ้านสักที” พาขวัญเอ่ยถามคุณแม่เสียงใส ใบหน้าจิ้มลิ้มเริ่มงอแง อยากจะกลับบ้านตั้งแต่เมื่อคืน จนกระทั่งบ่ายวันนี้ดูทีท่าพาขวัญจะยังไม่ล้มเลิกความตั้งใจ
“พาขวัญหายปวดหัวแล้วเหรอคะ” หมอแพรววาเอ่ยถามลูกสาวด้วยน้ำเสียงอบอุ่นปนเอ็นดู กับท่าทางเบื่อหน่ายที่ดูน่ารักในสายตาเธอ
“ใช่ค่ะ ตอนนี้พาขวัญเบื่อมาก”
“ต้องรออาจารย์หมอของแม่ เข้ามาตรวจอาการดูอีกทีนะคะ” หมอแพรววาอธิบายให้พาขวัญฟังอย่างใจเย็นและมีเหตุผล จนกระทั่งหนูน้อยเข้าใจและสงบลง และเปลี่ยนความสนใจกลับไปเอ่ยถามหาบิดาตนเอง
“คุณพ่อไปไหนคะ?”
“ประชุมจ้ะ” หมอแพรววาตอบกลับด้วยรอยยิ้ม ถูกใจไม่น้อยที่หยางติดประชุม ซึ่งเวลานี้เธออยากให้ชายหนุ่มติดประชุมยี่สิบสี่ชั่วโมงด้วยซ้ำ เหตุเกิดจากอาการเบื่อขี้หน้าและเบื่อหน่าย และเธอก็อยากออกจากโรงพยาบาลไม่ต่างอะไรจากพาขวัญเลยสักนิด
“คุณพ่อไม่ได้ทิ้งหนูไปใช่
