เช้าวันหยุดเสียงใสของหนูพาขวัญกลับโวยวายขึ้น เมื่อเห็นสภาพโซฟาที่ดูสกปรกจนแทบไม่กล้านั่งดูการ์ตูน หนูน้อยจึงรีบหันไปเอ่ยถามมารดาที่กำลังยืนเก็บจานอาหารเช้าอยู่ด้วยความสงสัย
“ทำไม โซฟาสกปรกแบบนี้ล่ะคะ”
“ถามคุณพ่อหนูได้เลยค่ะ” หมอแพรววาบุ้ยปากไปทางหยางที่กำลังทำตัวสบาย นั่งเอนกายบนเก้าอี้ข้างกระจก ดื่มด่ำกาแฟยามเช้า
จนกระทั่ง!
“เอ่อ คือว่า พ่อออกกำลังกายบนโซฟาหนักไปหน่อยลูก หนูอย่าพึ่งนั่งนะครับ พ่อกำลังสั่งให้พี่ดรัณไปซื้อมาใหม่”
“คราวหลังไม่ทำแบบนี้อีกนะคะคุณพ่อ” พาขวัญตักเตือนคุณพ่อเสียงใส พลันเดินไปหาบิดาด้วยท่าทางออดอ้อน
“พ่อขอไม่รับปากได้ไหม” หยางกระอักกระอ่วนใจที่จะสัญญากับลูกสาว กลัวตนเองผิดสัญญาจนพลอยทำให้ลูกสาวโกรธ
“ไม่ได้สิคะ ต้องสัญญาสิ” ดวงตากลมโตจ้องมองใบหน้าบิดาเสมือนต้องการคำสัญญา จนหยางต้องรีบตอบตกลง
“สัญญาครับ หลังจากนี้พ่อจะทำในห้องนอน ห้องน้ำ จะไม่ทำให้โซฟาหนูเ
