บรรยากาศยามบ่ายภายในคฤหาสน์หลังโตของตระกูลอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่เงียบสงบกว่าปกติ กลิ่นหอมจางๆ ของแป้งเด็กและน้ำยาปรับผ้านุ่มสูตรอ่อนโยนลอยฟุ้งไปทั่วห้องโถงกว้าง กฤตย์ในชุดลำลองกางเกงสแล็กสีเทากับเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ปลดกระดุมคอออกสองเม็ด นั่งขัดสมาธิอยู่บนพรมหนานุ่มกลางห้องนั่งเล่น
ภาพที่ใครมาเห็นคงต้องขยี้ตาซ้ำ เพราะมาเฟียอสังหาฯ ผู้เลือดเย็น บัดนี้กำลังถือ 'ขวดนม' ไว้ในมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างกำลังพยายามประคองร่างป้อมๆ ขาวจ้ำม่ำของ 'น้องโปรด' หรือ เด็กชายกตัญญู ลูกชายวัย 8 เดือนที่ถอดแบบใบหน้าคมเข้มของผู้เป็นพ่อมาเป๊ะๆ โดยเฉพาะคิ้วพาดเฉียงและความดื้อรั้นที่แสดงออกผ่านดวงตาใสแจ๋ว
“กินเก่งเหมือนใครนะเรา... หืม? ดูสิ เกลี้ยงขวดอีกแล้ว” กฤตย์พึมพำเสียงทุ้มที่ฟังดูอ่อนโยนกว่าตอนคุยงานกับลูกน้องเป็นร้อยเท่า เขาใช้นิ้วโป้งเกลี่ยหยดนมที่มุมปากเล็กๆ ของลูกชายอย่างเบามือที่สุด ราวกับกลัวว่าผิวบอบ
