สอนงาน

“เอาล่ะ วันนี้แค่นี้ก่อนก็ได้ เตยค่อยเริ่มงานสัปดาห์หน้าจะมาวันไหนก็ได้ จะมาตอนเย็นวันธรรมดาหรือมาทีเดียววันหยุดก็แล้วแต่” เขาสรุปและถอยห่างออกไป บุษราคัมแอบถอนใจโล่งอกที่เขาพูดจบเสียที ทั้งหมดทั้งมวลที่เขาว่ามายอมรับเลยว่าเธอจำไม่ได้ แต่เดี๋ยวเธอค่อยมาไล่ดูรายละเอียดอีกที “ค่ะอา” เธอเตรียมตัวจะลุกจากเก้าอี้ ได้ยินเขาถามต่อ “เย็นนี้กินอะไรหรือยัง กินข้าวด้วยกันไหมตอนนี้น่าจะทุ่มนึงแล้ว” เขาเดาว่าบุษราคัมน่าจะยังไม่ได้ทานข้าวเย็น เพราะเมื่อครู่เธอนั่งยุกยิกตลอดเวลา สงสัยจะหิวข้าว “ยังค่ะ แต่เตยกลับไปทานที่บ้านได้” “งั้นทานที่นี่ล่ะ ขออาทานข้าวก่อนเดี๋ยวไปส่งที่บ้าน” เขาพูดรวบรัดตัดความ กดกริ่งเรียกแม่บ้านเข้ามา “คะนาย” หญิงแม่บ้านเข้ามารวดเร็วทันใจ ท่าทางจะกลัวเขามาก บุษราคัมมองอย่างแปลกใจภีมออกจะใจดี ทำไมคนอื่นๆ ถึงกลัวเขา “ตั้งโต๊ะรึยัง จัดอาหารให้คุณเตยอีกที่เดี๋ยวห้านาทีฉันออกไปทาน” เขาสั่งสั้นๆ เป็นคำถามที่ไม่ต้องการคำตอบ “ค่ะนาย” แม่บ้านรีบออกไปทันที ภีมหันมาหาเธอ “ถ้าจะเข้าห้องน้ำ ล้างหน้าล้างตาก่อนก็ใช้ห้องนั้นได้เลย” เขาชี้ไปทางห้องน้ำที่อยู่ในห้องทำงาน บุษราคัมมองตามมือเขา เธอเพิ่งเห็นว่าในนี้มีห้องน้ำด้วย จะว่าไปแค่ห้องทำงานเขาก็สุดหรูมากแล้ว มีทุกอย่างในนี้แม้แต่เคาเตอร์กาแฟซึ่งเธอไม่รู้ว่าเจ้าของห้องได้ใช้บ้างไหม “ส่วนมุมกาแฟ วันที่มาทำงานเราใช้ได้ตามสบาย หรือจะสั่งแม่บ้านให้ทำให้ก็ได้ สั่งเครื่องดื่มได้ทุกอย่างที่มีขายในคาเฟ่” เขาพูดถึงคาเฟ่ในฟาร์มแกะ “ฟรีเหรอคะอา” เธอพูดเล่นแต่เขาพยักหน้า “ใช่” เขาตอบเหมือนเป็นเรื่องปกติ เป็นสวัสดิการที่มีให้พนักงานทุกคน บุษราคัมชักเริ่มนึกสนุก ไม่คิดว่าการมาทำงานเป็นครูจะมีอะไรเป็นของแถมได้มากขนาดนี้ จะมีโอกาสไหนที่ได้สั่งสมูทตี้ฟรีแบบทำงานที่นี่อีก เธอคิดในใจ ภีมออกไปด้านนอกปล่อยให้หญิงสาวได้ทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำ เธอล้างหน้าล้างตาซับหน้าและผัดหน้าด้วยแป้งเด็กที่ติดกระเป๋าใบเล็กมา รู้สึกสดชื่นขึ้นอย่างน้อยบรรยากาศการทำงานก็ไม่ได้แย่เกินไป บุษราคัมสบายใจตรงที่เธอไม่ต้องไปทำงานในสำนักงานของเขา ด้วยเวลาที่เข้างานที่ไม่ปกติเธอไม่อยากแตกต่างจากคนอื่นที่นั่น มาทำตรงนี้ก็น่าจะสบายใจดี เธอเปิดประตูห้องทำงานออกไป กำลังงงว่าควรเดินไปทางไหนนี่มันพิพิธภัณฑ์หรือบ้านคน มีแม่บ้านคนเดิมก้าวเร็วๆ มาหาเธอ “ขอโทษนะคะคุณครูที่ดิฉันมาช้า เชิญทางนี้เลยค่ะนายรอที่ห้องอาหารแล้ว” บุษราคัมเดินตามแม่บ้านไปยังด้านใน เธอนึกแปลกใจที่บ้านใหญ่เงียบสงบและวังเวงเหมือนอยู่ในบ้านผีสิง ไม่มีเสียงหัวเราะเสียงพูดคุยของคนเหมือนบ้านอื่นเลย “ที่นี่มีคนอยู่กี่คนเหรอคะ” เธอชวนคุย “นายอยู่คนเดียวค่ะคุณ” แม่บ้านตอบ “อ้าวแล้วทศอยู่ที่นี่ด้วยไหมคะ” เธอถามถึงทศเพราะเป็นคนเดียวที่เธอรู้จัก “คุณทศเป็นเด็กที่นายอุปการะค่ะ เขาจะมีบ้านต่างหากเป็นเรือนเล็กอยู่ทางซ้ายมือ ส่วนคนอื่นๆ มีเรือนพักคนงานอยู่ด้านในโน้นเวลาที่ต้องมาทำงานที่นี่นายจะมีห้องพักสำหรับแม่บ้านให้ค่ะ" เป็นระบบดีมากหญิงสาวคิดในใจ เธอเดินมาถึงห้องอาหารที่ว่าพอดี เป็นห้องขนาดกลางมีโต๊ะไม้สักขัดมันขนาดสิบที่นั่ง มีโคมไฟระย้าหรือแชนเดอเรียที่เพดาน ทุกอย่างในห้องถูกออกแบบอย่างหรูหราหมาเห่าอย่างยิ่งในความรู้สึกของเธอ ภีมรอที่หัวโต๊ะเธอเห็นแล้วมันต่างจากโต๊ะอาหารที่วันนั้นเขาไปทานข้าวที่บ้านเธอลิบลับ “วันนี้กินที่ห้องเล็กก็พอ” เขาเปรยและส่งสัญญาณให้แม่บ้านตักข้าวเมื่อเห็นเธอนั่งลงเรียบร้อย “นี่ห้องเล็กเหรอคะ” อย่าบอกนะว่าเขามีห้องจัดเลี้ยงในบ้าน สัปดาห์ต่อมาบุษราคัมไปสอนตามปกติ เธอไม่พบภีมเลยตลอดวันจันทร์ถึงศุกร์ที่ผ่านมา จนถึงเช้าวันเสาร์ที่เธอเข้าไปทำงานที่บ้านเขา หญิงสาวเปิดคอมพิวเตอร์ไล่ตามบัญชีรับจ่ายรายวันตามที่เขาบอกไว้ เธอลงข้อมูลในส่วนงานของ Manager ตามที่ภีมบอกไว้ เธอพบว่าการจัดเรียงไฟล์งานของเขาเป็นระบบดีมาก และงานที่ทางสำนักงานส่งมามันก็เรียบร้อยดี ดูเหมือนว่างานที่เขาให้เธอทำมันเป็นการตรวจสอบอีกครั้งมากกว่า ภีมเปิดประตูห้องทำงาน เขาทราบว่าบุษราคัมมาตั้งแต่เช้าแล้ว สัปดาห์ที่ผ่านมางานเขายุ่งทั้งอาทิตย์ เพราะไร่องุ่นที่เขาใหญ่มีปัญหาเขาต้องไปเคลียร์ปัญหาเพิ่งได้กลับมาที่นี่เมื่อคืน “เป็นไงบ้าง” เขาทักขึ้นมา บุษราคัมเงยหน้ามองเขา “สวัสดีค่ะอา ก็โอเคค่ะทุกอย่างเรียบร้อยดี” เธอหมายถึงบัญชีที่ดูอยู่ “อาหมายถึงเราน่ะ ที่ผ่านมาอาทิตย์นี้มีปัญหาอะไรไหมช่วงอาไม่อยู่” เธอทำสีหน้าประหลาดใจ “อ้าวคุณอาไม่อยู่เหรอคะ ก็ดีค่ะไม่มีปัญหาอะไร ที่โรงเรียนก็เรื่อยๆ แต่เห็นครูใหญ่บอกว่าจะมีครูใหม่มาอีกคนค่ะ” เธอเล่าอารมณ์เดียวกับลูกสาวไปทำงานแล้วกลับมาเล่าให้พ่อฟัง ว่าเพื่อนที่ทำงานเป็นยังไง “แล้วบ้านพักนั้นจะพักได้แล้วเหรอ” ภีมถาม “ไม่รู้สิคะ แต่ได้ยินมาว่าเป็นผู้ชายนะคะอา” งั้นก็แล้วไปผู้ชายก็ควรจะดูแลตัวเองได้ไม่ต้องกลัวใครจะเข้าไปทำร้าย ภีมคิดในใจ