หนึ่งอาทิตย์ต่อมา...
“ดีขึ้นหรือยังคะคุณแม่” ฉันถามไถ่อาการของคุณหญิงสายสมรที่นอนอยู่บนเตียงของห้องพิเศษในโรงพยาบาลเอกชน
“เหนื่อยลูก ตอนนี้แม่ไม่อยากรักษาแล้ว รักษาเท่าไหร่ก็ไม่หาย” คุณหญิงสายสมรจับที่มือของฉัน ใบหน้าของท่านดูอ่อนล้าดั่งน้ำเสียงที่ท่านเอื้อนเอ่ย มองดูแล้วท่านดูเหนื่อยจริง ๆ
“เดี๋ยวก็หายนะคะคุณแม่ หมอสมัยนี้เก่งอยู่แล้ว” ฉันใช้มืออีกข้างกอบกุมมือของท่านเอาไว้
“พี่คินของแม่ทำอะไรให้หนูชาไม่พอใจรึเปล่าลูก ทำไมลูกทั้งสองถึงไม่มาพร้อมกันสักครั้ง” คุณหญิงสายสมรมีสีหน้าที่เศร้าลงกว่าเดิม
“เราไม่ได้ทะเลาะกันค่ะ พี่คินเขางานยุ่งเราก็เลยมาคนละเวลากันค่ะ คุณแม่ไม่ต้องคิดมากนะคะ” ฉันพูดปดโกหกคำโตออกไป รู้ว่าเป็นบาปแต่ก็ไม่อยากให้ท่านคิดมากจนท่านอาการกำเริบ
“แม่ดีใจนะที่หนูกับพี่คินยังรักกัน แค่นี้คนแก่ใกล้ฝั่งก็นอนตายตาหลับแล้ว” จู่ ๆ คุณหญิงสายสมรก็พูดถึงความเป็นความตาย
“ไม่เ
