"จะไปบ้านย่าค่ะแม่ลี" แล้วลูกสาวของฉันก็เอ่ยขึ้น ใบหน้าของเธอเปรอะเปื้อนคราบน้ำตา
"หนูเพิ่งจะกลับมาเมื่อวานเองนะ ไม่คิดถึงแม่เหรอคะ" ฉันใช้มือปาดน้ำตาให้ลูกสาว เวลาที่เธอเสียใจเธอมักจะร้องขอให้ไปส่งที่บ้านย่าของเธอ
"หนูคิดถึงแม่ลี แต่หนูเสียใจ ฮึก ฮึก" สตาร์สะอึกสะอื้น ซึ่งคนเป็นแม่เช่นฉันจึงได้แต่กอดปลอบ
ฉันรู้ว่าเธอติดภัคพงศ์มาก แต่ไม่คิดว่าจะมากมายขนาดนี้
"วันนี้กายจะนอนกับแม่ พรุ่งนี้ค่อยไปนะดาว" น้องชายฝาแฝดชี้แนะ
"ก็ได้ ต่อไปหนูจะไม่เจอพี่ภัคอีกเลย" ว่าจบสตาร์ก็เดินลงรถแล้วเข้าบ้านไป ซึ่งในบ้านมีพี่เลี้ยงที่ฉันจ้างมาดูแลเด็กสองตั้งแต่ยังเล็กอยู่ด้วย
แม่กับพ่อของฉันก็มาค้างด้วยบ้างตามอารมณ์ของท่าน เพราะท่านทั้งสองเป็นห่วงต้นไม้และบ่อปลาที่นำไปเลี้ยงคลายเหงา
ใจจริงท่านก็อยากเอาสองแสบไปอยู่ด้วย แต่ก็นะ ฉันคิดถึงลูกก็เลยไม่ได้ให้ลูกไป ถ้านาน ๆ ทีไปค้างนั่นก็อีกเรื่อง
"ตกลงพรุ่งนี
