บทที่ 10

"เมื่อกี้แม่พูดว่าอะไรนะ?!" เพื่อนไปเที่ยวเล่นกับจันทร์จ้า พอกลับบ้านก็ตอนหัวค่ำแล้ว ชม้อยก็เลยเล่าเรื่องที่กำนันมาสู่ขอเธอให้กับลูกชาย "เพื่อนไม่เคยรู้จักลูกชายกำนัน จะมาสู่ขอได้ยังไง" "แม่ก็ว่าดีเหมือนกันนะเพื่อน.. กำนันเป็นคนมีหน้ามีตา" "อย่าบอกว่าแม่ตกลงไปแล้วนะ!" เพื่อนเริ่มขึ้นเสียงกับแม่ "แม่ก็ยังไม่ถือว่าตกลงหรอก แม่อยากจะให้ทั้งสองนัดเจอพูดคุยกันก่อน" "นี่ชีวิตของฉันนะแม่ แม่จะมาคลุมถุงชนแบบนี้ไม่ได้" "เพื่อนฟังแม่นะลูก สงกรานต์มันไม่รักหนูหรอก หนูก็รู้ว่ามันรักใคร" "แต่ความรักของพี่สงกรานต์ก็เป็นไปไม่ได้แล้ว" "ถึงแม้ว่าจะเป็นไปไม่ได้ แต่สงกรานต์มันก็รักของมัน" "แม่อย่าทำแบบนี้กับหนูได้ไหม" "แม่อยากให้เพื่อนมีชีวิตของเพื่อนเอง ที่ไม่ต้องไปเป็นเงาของใคร" "เพื่อนไม่ได้รักและไม่เคยเห็นหน้าเลยด้วยซ้ำ..เพื่อนจะอยู่กับผู้ชายคนนั้นได้ยังไง" "แม่หวังดีกับเพื่อนนะลูก เพื่อนอย่าหวังอะไรลมๆ แล้งๆ อีกเลย" "แม่เห็นกำนันมันรวยใช่ไหม แม่ก็เลยจะขายเพื่อนให้กำนัน" "แม่ไม่เคยคิดจะขายลูก" วันนี้ชม้อยพยายามคุยกับลูกสาวด้วยเหตุผล แต่ดูเหมือนว่าเพื่อนจะไม่ยอมรับฟังเลย แถมยังรีบวิ่งเข้าห้องปิดประตูลงกลอนไว้ เวลานัดหมายของสองสาวก็มาถึง.. จันทร์จ้ามารับเพื่อนตามปกติเหมือนทุกคืน "มึงว่าอะไรนะ" พอได้ยินเพื่อนพูดถึงกับถามซ้ำอีกครั้ง คิดว่าตัวเองฟังผิด "แม่บอกว่ากำนันมาสู่ขอกูให้กับลูกชาย" "แล้วลูกชายกำนันเป็นใคร มึงรู้จักเหรอ" "ไม่รู้" "ไม่รู้? แล้วมาขอมึงได้ยังไง" วันนี้เพื่อนถึงกับไม่มีอารมณ์แต่งตัวออกไปเที่ยวเหมือนทุกคืน เพราะกลุ้มใจเรื่องนี้มาก "มึงก็ปฏิเสธไปสิ" "กูปฏิเสธแล้ว แต่เหมือนกับแม่ชอบผู้ชายคนนั้นมากเลย" "ชอบก็ให้แม่มึงแต่งเองสิ" "อ้าวอีนี่ ลามปามถึงแม่กูแล้วไหมล่ะ" "โทษทีกูอินไปหน่อย" [โรงเหล้า] "แหม..บอกไม่มีอารมณ์" "ก็วันนี้กูอยากจะเมานี่" "มึงอย่าแดกมากแล้วกัน เดี๋ยวก็อ้วกใส่หลังกูอีก" "พูดบ่อยจังเลยนะ อ้วกแค่ครั้งเดียวเอง" "ครั้งเดียวงั้นเหรอจ๊ะเพื่อน" "สองครั้งก็ได้" "สามครั้งแล้วโว้ย!" "มึงนี่จำแม่นจังเลยนะ" "จะไม่ให้กูจำแม่นได้ยังไง นี่มันหลังกูนะเว้ย!" "เอ่อๆ กูขอโทษแล้วกัน เราเข้าไปข้างในดีกว่า" พอทั้งสองเข้ามาก็เห็นว่าโต๊ะประจำยังว่างอยู่ เพื่อนรีบชวนจันทร์จ้าไปจองที่นั่งไว้ก่อน "มึงว่าพี่ไนท์จะมาร้องเพลงได้ไหม" "ได้ไม่ได้เดี๋ยวก็รู้" เวลาเพื่อนพูดถึงไนท์ทีไร จันทร์จ้ารู้สึกขัดใจ แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร นักร้องและแดนเซอร์ต่างก็ผลัดเปลี่ยนกันขึ้นบนเวที แต่ก็ไม่เห็นไนท์..ก็อย่างว่าเจ็บหนักขนาดนั้นใครจะมีกะใจมาร้องเพลงได้.. จังหวะที่กำลังคิดเรื่องไนท์อยู่นั้น สงกรานต์ก็ได้ขึ้นมาร้องเพลง เพื่อนรีบเตรียมเงินและแก้วเหล้าเดินตรงไปที่หน้าเวที หญิงสาวยื่นมันขึ้นไปด้านบน สงกรานต์ก็ได้ก้มลงมารับทิปและแก้วเหล้านั้นเพื่อที่จะดื่ม "พี่ไนท์มาไม่ได้เหรอคะ" ทุกครั้งที่เพื่อนยื่นเงินและแก้วเหล้าขึ้นไปให้สงกรานต์ เธอมักจะขอเพลง แต่ครั้งนี้แตกต่างจากทุกครั้ง เพราะเพื่อนถามหาไนท์แทน "อะไรนะครับ คุณจะมากู๊ดไนท์อะไรผมตอนนี้" สงกรานต์เลี่ยงที่จะตอบ เขาก็เลยแกล้งทำเป็นเล่นมุกไป หลายคนหัวเราะเพราะมุกนี้ของเขา..แต่เพื่อนไม่ขำด้วย ถามแค่นี้ก็บอกไม่ได้ หญิงสาวก็เลยเดินหน้าบูดบึ้งกลับมาที่โต๊ะ "ถ้าพี่สงกรานต์ไม่บอกมึงก็ถามคนอื่นสิวะ" "จริงด้วยว่ะ" [ชาติ] ตัดไปที่ชาติ วันนี้ไม่ใช่แค่ไนท์ที่ไปโรงเหล้านั้นไม่ได้ ชาติก็ไปไม่ได้เหมือนกัน เพราะถูกไม้หน้าสามของสงกรานต์ฟาดเข้าให้อย่างจัง..จนกลายเป็นความแค้น พอมันสืบจนรู้ว่า คนข้างบ้านของสงกรานต์ก็คือสาวผมบลอนซ์ที่มันหมายตาไว้ ชาติก็เลยเปลี่ยนแผนให้พ่อไปสู่ขอสะเลย "มึงสัญญากับพ่อแล้วนะ ถ้าได้ผู้หญิงคนนี้มาเป็นคู่ครอง มึงจะตั้งใจทำงานช่วยพ่อ ไม่ออกไปเกเรเหลวไหลกับไอ้พวกนั้นอีก" "พ่อจะให้ผมสัญญากี่ครั้งเนี่ย พูดมากผมยิ่งเจ็บ โอ๊ยยย" พูดยังไม่จบคำมันก็เกิดเจ็บแผลขึ้นมา "กูอยากจะสมน้ำหน้ามึงจริงๆ ไอ้ชาติ" "ผมลูกพ่อนะ" "เขาคงไม่เอาไม้มาฟาดมึง ถ้ามึงไม่ไปกวนตีนเขาก่อน" [โรงเหล้า] ตัดกลับมาที่เพื่อนและจันทร์จ้า "อยู่หมู่บ้านสำราญเองเหรอคะ" เพื่อนแอบถามเด็กเสิร์ฟ แล้วเด็กเสิร์ฟก็ไปถามจากแนนให้อีกที เพราะแนนเป็นเพื่อนกับไนท์และสงกรานต์ พอแนนรู้ว่าคนที่ฝากมาถามเป็นใครก็รีบบอกไป สาย ๆ ของวันต่อมา.. ที่หมู่บ้านสำราญ "มึงเข้าถูกซอยไหมวะจ้า" "ก็ซอยนี้แหละที่เด็กเสิร์ฟบอกมาเมื่อคืน" "ดูบ้านพี่เขาจะลึกลับเกินไปแล้ว" "ไม่หรอกน่า มึงนั่งอยู่เฉยๆ เถอะ" จันทร์จ้าขับรถมองตามเส้นทาง โฮ่ง! โฮ่ง!! โฮ่ง!!! "กรี๊ดดดด!!" "ไอ้เพื่อนมึงอยู่นิ่ง ๆ สิวะ เดี๋ยวรถก็ล้ม" "มึงจะให้กูนิ่งได้ยังไง หมาจะกัดขากูอยู่แล้วเนี่ย!!" เพื่อนยกขาขึ้นเกือบจะพาดไหล่ของจันทร์จ้าอยู่แล้ว "มึงยิ่งโวยวายมันก็ยิ่งไล่ตาม!" "ใช่สิมึงเป็นคนขับนี่!!" ทั้งสองทะเลาะกันจนรถได้มาจอดอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่ง "หวังว่ากูคงยังครบ 32 อยู่นะ" เพื่อนรีบสำรวจตัวเองก่อนเป็นอันดับแรก "มึงน่ะครบ แต่กูเนี่ยเกือบไม่ครบแล้ว" จันทร์จ้าพูดกับเพื่อนแต่สายตามองเข้าไปดูบ้านหลังที่พวกเธอจอดรถอยู่นั้น "กูว่าบ้านหลังนี้แหละ เอ๊ะ..นั่นรถใคร" พอมองเข้าไปก็เจอรถคันหนึ่งที่คุ้นตามาก "เสียงใครเป็นอะไร" คนในบ้านเดินออกมาดู เพราะได้ยินเสียงผู้หญิงกรี๊ด มันเป็นซอยเล็กเสียงที่พวกเธอกรีดร้องก็เลยก้องเข้ามาได้ "พี่ไนท์" เพื่อนเห็นว่าเป็นไนท์ที่เดินออกมาเธอก็เลยฉีกยิ้มหวานให้ แต่รอยยิ้มนั้นก็ได้หุบลงเมื่อเห็นชายหญิงที่เดินตามไนท์ออกมา