“แฮปปี้วาเลนไทน์เดย์ครับ ถ้ามาศไม่ติดอะไรพี่อยากขอให้มาศมาอยู่ด้วยกัน แต่งงานกันเป็นสามีภรรยามาแชร์ชีวิตด้วยกันได้ไหมครับ”
ชายหนุ่มล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อหยิบแหวนวงที่เขาเตรียมไว้ มันเป็นแหวนทองคำขาวมีเพชรน้ำงามขนาดกระทัดรัดประดับ รามคุกเข่าลงและขอให้เธอรับของทั้งสองอย่างจากมือเขา
มัทรีหัวเราะเธอไม่รู้ว่าทำไมตนเองน้ำตาไหลในขณะที่เอื้อมมือมารับช่อดอกไม้ ส่วนแหวนนั้นรามเป็นคนสวมให้เธอเองที่นิ้วนางข้างซ้าย
“ขอบคุณค่ะพี่หมอ”
เมื่อเขาลุกขึ้นยืนหญิงสาวเดินเข้าสู่อ้อมกอดนั้นอย่างเต็มใจ ความขุ่นเคืองเรื่องก่อนหน้าหายวับเหมือนไม่เคยเกิด
“มาศก็อยากอยู่กับพี่ค่ะ แต่ว่าเรื่องแต่งงานเร็วไปไหมคะ”
เสียงเธออู้อี้เพราะเธอแนบใบหน้าลงกับอกกว้าง สองแขนเรียวกอดรอบตัวเขาทั้งที่ยังถือดอกไม้ไว้ในมือ
“เร็วที่ไหนกัน ตั้งเจ็ดปีแล้วนะครับที่เราเสียเวลากันไปอย่างเปล่าประโยชน์”
ชายหนุ่มทักท้วงเขาดึงช่อด
