หมอพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะหยิบเครื่องมือมาวัดชีพจรและความดันของพี่เจเจอย่างระมัดระวัง
“จากที่ตรวจตอนนี้ สัญญาณชีพคงที่ แต่ความทรงจำหลังอุบัติเหตุของคุณกฤษณภูมิมีความผิดปกติชัดเจนครับ” หมออธิบาย พร้อมขยับมือไปตรวจการตอบสนองของแขนขา
เขาลองบีบมือและกดฝ่ามือของพี่เจเจเบา ๆ เพื่อตรวจความรู้สึก พี่เจเจตอบสนองช้า ๆ แต่เต็มไปด้วยความสับสน
“คุณกฤษณภูมิครับ ลองบอกผมสิครับว่าคนที่อยู่ตรงนี้คือใคร?” หมอชี้ไปทางฉันอีกครั้ง
พี่เจเจมองฉันด้วยสายตาที่ยังคงว่างเปล่า
“ไม่รู้จักครับ…” เขาตอบซ้ำอีกครั้ง ราวกับคำพูดนั้นย้ำให้รู้ว่าโลกของเขากำลังว่างเปล่า
หมอถอนหายใจเบา ๆ แล้วจดบันทึกลงแฟ้ม
“นี่เรียกว่า ‘อาการความจำเสื่อมหลังการบาดเจ็บทางสมอง’ ครับ ส่วนตัวเขายังจำบางคนได้
แต่บางคนก็เหมือนเป็นคนแปลกหน้า นิสัยบางอย่างอาจเปลี่ยนไปด้วย ซึ่งเราต้องคอยสังเกตและฟื้นฟูอย่างใกล้ชิด”
ฉันนั่งเงียบ มือยังประคองมือพี
