ตอนนี้ฉันนั่งรถมากับเขาเกือบสองชั่วโมงแล้ว ถนนจากในเมืองค่อย ๆ ละลายกลายเป็นวิวต้นมะพร้าวที่เรียงรายอยู่ข้างทาง
เสียงคลื่นเริ่มแว่วเข้ามาให้ได้ยินแผ่ว ๆ ก่อนที่พี่เจเจจะชะลอรถแล้วจอดเทียบกับฟุตบาทข้างชายหาดแห่งหนึ่ง
ฉันหันไปมองหน้าเขาอย่างสงสัย แต่เขาเพียงส่งยิ้มบาง ๆ กลับมาแทนคำตอบ
“ลงสิ” เขาว่าแค่นั้น
ฉันเปิดประตูออกไป กลิ่นเค็มของทะเลปะทะเข้ากับจมูกทันที ลมเย็น ๆ พัดแรงจนผมปลิวสะบัด
ฟ้ากำลังเริ่มเปลี่ยนสีเป็นส้มทองจากแสงอาทิตย์ที่ใกล้ลับขอบฟ้า
เสียงคลื่นซัดเข้าหาฝั่งเป็นจังหวะสม่ำเสมอบรรยากาศที่ทั้งสงบและอบอุ่นในเวลาเดียวกัน
ฉันหลับตาลงชั่วขณะ สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเผลอยิ้มออกมา “นี่สินะกลิ่นทะเลพัทยา…” ฉันพึมพำเบา ๆ โดยไม่รู้ว่าพี่เจเจกำลังมองอยู่ด้วยสายตานุ่มนวลแค่ไหน.
ฉันหันไปมองรอบ ๆ ก็เห็นว่าสถานที่ริมทะเลแห่งนี้กำลังจัดงานอะไรสักอย่าง ผู้คนเดินขวักไขว่เต็มไปหมด
เสีย
