มาริสาไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองกำลังทำสีหน้าและท่าทางยังไง รู้แค่ว่าตัวเธอนิ่งชะงัก หัวและหน้าเธอร้อนผ่าว แต่มือกับเท้ากลับเย็นเฉียบกระทั่งชาไปทั้งตัว เช่นเดียวกับผู้ชายตรงหน้าที่ก็ชะงักนิ่งไปชั่วขณะหนึ่งเช่นกัน
“เอ่อ...ริสา...คือผม...”
“ริสาขอตัวไปกินข้าวกับทีมก่อนนะคะ เจอกันเก้าโมงเหมือนเดิมนะคะคุณเกวลิน” เธอเงยหน้าขึ้นเพื่อคุยกับเมเนเจอร์สาว ฝืนยิ้ม ระหว่างก้มเก็บเอกสารที่กระจัดกระจายเต็มพื้นเรือ
กวินย่อตัวลงนั่งคุกเข่า เอื้อมมือไปจับที่ไหล่ของเธอ แต่ดูเหมือนว่าหญิงสาวจะไม่โอเคที่เขามาแตะตัว เธอรีบสะบัดไหล่หนี และขยับตัวไปทางอื่น “ริสา…ฟังผมก่อนได้มั้ย คุณกำลังเข้าใจผิดอยู่นะ”
“ใช่ค่ะ ริสาเข้าใจผิดมานานเป็นเดือนๆ เลย ตอนนี้ริสาว่าริสาน่าจะเข้าใจทุกอย่างถูกต้องแล้วละค่ะ ยังไงขอตัวก่อนนะคะ” หญิงสาวพยายามฝืนพูดให้โทนเสียงราบเรียบปกติ แม้จะมีความสั่นเครืออยู่บ้าง จังหวะนี้เธอสะกดจิตตัวเอง บ
