“ผมรู้นะว่าริสายกโทษให้ผมแล้ว” นิ้วเรียวเกลี่ยไปตามกรอบหน้า ก่อนนิ้วโป้งของเขาจะลูบไล้คลอเคลียอยู่ตรงกลีบปากบนล่างของเธออย่างแผ่วเบา
“คุณคิดไปเองรึเปล่าคะ”
“ว้า…ถ้าเราไม่ได้เป็นอะไรกัน ผมก็คงจูบริสาไม่ได้แล้วแหละ” ชายหนุ่มต่อรอง เขารู้ว่าเธอเองก็ขาดเขาไม่ได้ นี่เป็นการบังคับเธอกลายๆ
“ว้า…ริสากำลังคิดอยู่เลย ว่าถ้าคุณทำให้ริสาพอใจได้ ไม่แน่ริสาอาจจะยกโทษให้ก็ได้นะ” แต่หญิงสาวมาเหนือกว่า พูดกระเซ้าเขาไป เพื่อให้เขาจูบเธอเสียที มาริสารู้ตัวดีว่าเธออยากจูบผู้ชายตรงหน้าแทบคลั่ง จูบของเขาไม่เคยทำให้เธอเบื่อเลยสักครั้ง
“หืม…ต่อรองแบบนี้อยากให้ผมทำอะไรให้ดีล่ะครับ”
“ลองทำให้ริสารู้สึกหน่อยสิคะ ว่าริสาขาดคุณไปไม่ได้”
“แบบนี้ใช่มั้ยที่คุณต้องการ…”
สิ้นเสียงทุ้มนุ่มของกวิน ชายหนุ่มเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้ กระทั่งมาริสารู้สึกถึงเรียวลิ้นของเขาโลมเลียริมฝีปากของเธอ จากนั้นก็เริ่มขบเม้มริมฝีปากล่างข
