“ถ้าไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรนะครับ คุณไปสนุกต่อกับเพื่อนเถอะ ผมโอเค”
“ไม่เป็นไรค่ะ กินข้าวกันสักมื้อก็ได้ เอ่อ…คุณอิทคะ งั้นริสาฝากคุณอิทไปบอกท่านประธานอำมหิตกับยัยแพรให้หน่อยได้มั้ยคะ ว่าริสามีธุระต่อกับเพื่อน”
อิทธิพลทำหน้าเหลอหลา กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ส่วนกวินแอบขำที่มาริสาเรียกตนเองแบบนั้น เพิ่งรู้ว่าเธอจงเกลียดจงชังเขาในเวอร์ชั่นที่เป็นเควินเข้าขั้นหนักหนาสาหัส
กวินรีบทำตาขยิบ กลอกตาส่งซิกให้อิทธิพลไปจากจุดนี้
“ไปกับคุณเขาเถอะครับคุณริสา ไม่ต้องห่วงทางนี้ เดี๋ยวผมบอกพวกเขาให้เอง” พูดจบอิทธิพลบอกลาทั้งสองตามมารยาท ก่อนรีบเดินจ้ำอ้าวหนีไป
“ริสา ด้านบนของโรมแรมข้างๆ มีร้านอาหารอร่อย เราไปดูวิวสวยๆ ของกรุงเทพฯ กันหน่อยมั้ย มื้อนี้ผมเป็นเจ้ามือเอง” กวินเชิญชวน ก่อนริสาจะตอบตกลง เขาจึงยืมร่มจากพนักงานร้านคาราโอเกะพร้อมทิปก้อนโต กางร่มคันใหญ่พามาริสากับตัวเองเข้าไปอยู่ในนั้น เดินลัดเลาะไปตามท
