ตัดภาพกลับมาที่หญิงสาวผู้นอนหลับอุตุเปลือยกายภายในผ้าห่มผืนใหญ่ เธอตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงีย ลืมตาที่หนักอึ้งขึ้นได้ก็พยายามปรับโฟกัสสายตาไปรอบๆ ห้อง กระทั่งจำได้ว่าทำไมถึงมาอยู่ตรงนี้
แต่เมื่อมองไปตรงที่นอนข้างตัว กลับไม่เห็นแม้แต่เงาของกวิน ที่เห็นตอนนี้คือความว่างเปล่าและรอยยับย่นของผ้าปูเตียง ที่เผยว่าเคยมีใครบางคนนอนอยู่ตรงนี้ และเมื่อกวาดสายตาไปรอบๆ เสื้อผ้าที่พาดไว้ตรงเก้าอี้ปลายเตียงก็ไม่อยู่ตรงนั้นเช่นกัน เขาหายตัวไปโดยไม่มีคำลาใดๆ ทั้งๆ ที่ก่อนนอนสัญญากันเอาไว้ดิบดีว่าจะลงไปกินมื้อเช้าด้วยกัน
“เฮ้อ…ช่างเหอะ เขาคงไม่อยากสานสัมพันธ์ต่อเหมือนครั้งก่อนนั่นแหละ” มาริสาส่ายหน้าบอกกับตัวเอง สะบัดหัวแรงๆ เพราะความแฮงค์จากไวน์เมื่อคืน ลุกขึ้นไปล้างหน้า แต่งตัว และเดินลงไปเพื่อเช็กเอาต์และจ่ายค่าห้องที่รีเซปชั่นด้านล่าง
“คุณผู้หญิงคะ มีคนชำระค่าห้องเรียบร้อยแล้วค่ะ”
“เอ่อ…เขาได้ฝากบอก
