บาดแผลของอานนท์เริ่มดีขึ้นบ้างแล้ว หลังจากที่ภริตาคอยดูแลล้างแผลให้เขาอย่างใกล้ชิด อานนท์ปฏิเสธการดูแลจากลูกน้องคนอื่นๆ อย่างเด็ดขาด ยอมให้ภริตาเป็นผู้ดูแลเขาแต่เพียงผู้เดียว
เป็นเวลาหลายสัปดาห์แล้วที่ภริตาถูกกักขังอยู่ในคฤหาสน์แห่งนี้ แต่จะเรียกว่าคฤหาสน์ก็ไม่ถูกต้องนัก ต้องบอกว่าเธอถูกกักขังอยู่ในห้องมากกว่า เพราะนับตั้งแต่ที่เธอถูกพาตัวมาที่นี่ ภริตาก็ไม่เคยได้เดินออกไปสำรวจตรวจตราภายในคฤหาสน์เลย และแน่นอนว่าอานนท์ไม่มีความคิดที่จะเปิดโอกาสให้เธอได้ทำเช่นนั้น
แต่ภริตาก็ไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องนั้นมากนัก ในใจของเธอมีความหวังริบหรี่ว่าสักวันหนึ่งอานนท์จะปลดปล่อยเธอให้เป็นอิสระ และเมื่อถึงวันนั้น เธอก็จะก้าวต่อไปข้างหน้า โดยที่จะไม่หันหลังกลับมายังสถานที่แห่งนี้อีก
อานนท์จ้องมองภริตาที่นั่งเหม่อลอยอยู่เงียบๆ ก่อนจะเอ่ยถามขึ้น "คิดอะไรอยู่"
ภริตาสะดุ้งเล็กน้อย หันมาตอบเขาเสียงแผ่ว "เปล่า"
