หลังจากรับประทานอาหารเสร็จ ทั้งสองก็เดินชมสินค้าต่างๆ ในตลาดนัดกันต่ออย่างเงียบๆ บรรยากาศระหว่างพวกเขาดูผ่อนคลายลงเล็กน้อย แต่ก็ยังคงมีความตึงเครียดบางอย่างแฝงอยู่ จนกระทั่งโทรศัพท์มือถือของอานนท์สั่นครืน มีสายเรียกเข้า
อานนท์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับโดยไม่ละสายตาจากผู้คนที่เดินผ่านไปมา
"ว่าไง" เขาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ
"นายครับ คืนนี้มีกลุ่มพยัคฆ์ดำมาป้วนเปี้ยนแถวโกดังเก่าริมแม่น้ำครับนาย พวกมันมากันหลายคน” ปลายสายรายงาน
อานนท์ขมวดคิ้วมุ่น “พยัคฆ์ดำ...” เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะหันมามองภริตา
“ฉันต้องกลับไปสมทบกับกลุ่ม” อานนท์บอกเสียงเรียบ
ภริตาพยักหน้าเล็กน้อย ไม่ได้ถามอะไรเพิ่มเติม เธอมองอานนท์ด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก
อานนท์ถอนหายใจ “ฉันจะให้คนไปส่งเธอที่คอนโด”
“ไม่ต้องค่ะ ฉันกลับเองได้” ภริตารีบปฏิเสธ
“อย่าดื้อไปหน่อยเลย” อานนท์เอ่ยเสียงเข้มขึ้น “ฉันไม่มีเวลามาต่อปากต่อคำกับเธอ ไปขึ้น
