ภริตามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าประตูเหล็กบานใหญ่สีดำสนิทของคฤหาสน์อานนท์ มันสูงตระหง่านและทึบตัน ราวกับกำแพงที่ปิดกั้นโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง เธอทั้งกดกริ่งรัวๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า พร้อมกับตะโกนเรียกชื่ออานนท์เสียงดังก้องกังวานไปทั่วบริเวณเงียบสงัด แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าจะมีใครออกมาเปิดประตูให้เธอ ประตูหนาหนักที่ไม่เปิดโอกาสให้มองลอดเข้าไปเห็นความเคลื่อนไหวใดๆ ภายใน
ความร้อนรนและความโกรธที่อัดแน่นอยู่ในอกทำให้ภริตาไม่ย่อท้อ เธอทั้งตะโกนเรียกชื่ออานนท์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า กดกริ่งอย่างไม่ลดละ และเริ่มทุบประตูเหล็กอย่างบ้าคลั่ง มือเล็กๆ ทุบลงบนพื้นผิวเย็นเยียบของประตูอย่างไม่เกรงกลัวความเจ็บปวด เสียงก้องกังวานของการทุบประตูดังสนั่นไปทั่วบริเวณ
ภายในห้องทำงานที่ตกแต่งอย่างหรูหรา อานนท์นั่งเอนหลังบนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ จิบวิสกี้ในมืออย่างใจเย็น แสงไฟสลัวส่องกระทบใบหน้าคมสันที่เรียบเฉยราวกับรูปสลัก บนหน้าจอคอมพิวเตอ
