เปลวเพลิงสีส้มแดงโหมกระหน่ำ กลืนกินบ้านทั้งหลังราวกับอสูรร้าย อานนท์ในวัยแปดขวบยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางกลุ่มควันและประกายไฟ ดวงตาจับจ้องร่างที่นอนแน่นิ่งบนพื้น เลือดสีแดงสดไหลนองเปรอะเปื้อนพรมผืนโปรดของพ่อ เสียงปืนที่ดังสนั่นยังคงก้องกังวานอยู่ในหู ภาพใบหน้าเหี้ยมเกรียมของชายแปลกหน้าที่ลงมือกระทำยังติดตาตรึงใจ
ไม่มีน้ำตา ไม่มีเสียงร้องไห้ มีเพียงความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว สีหน้าของเด็กชายเรียบเฉย แต่ในอกเล็กๆ นั้นกลับเต็มไปด้วยความแค้นที่ร้อนระอุ ดั่งเปลวเพลิงที่กำลังเผาผลาญบ้านของเขา
ท่ามกลางเหตุการณ์อันน่าสะพรึงกลัว อานนท์ถูกอุ้มขึ้นโดยมือหยาบกระด้าง โยนเข้าไปในรถตู้สีดำทึบ กลิ่นคาวเลือดและควันไฟยังคงติดจมูก เขาไม่รู้ว่ารถคันนั้นขับผ่านเส้นทางไหนบ้าง รู้ตัวอีกทีเขาก็ถูกโยนทิ้งไว้ราวกับสิ่งของไร้ค่าที่หน้าประตูรั้วคฤหาสน์หลังใหญ่
ลูกสมุนร่างใหญ่โตเดินเข้ามาใกล้ มองเด็กชายด้วยสายตาประหลาดใ
