ใต้เงารักวิศวะ

วันเปิดเรียน โคร้ม!!! เสียงกระแทกจากด้านหลัง ดังสนั่นจนผมสะดุ้งสุดตัว “แม่งเอ้ย!!” ผมสบถออกมาเสียงดัง ก่อนจะรีบเหยียบเบรกจอดข้างทาง รถของผมถูกชนท้ายเข้าอย่างจัง ผมผลักประตูรถออกแรงๆ แล้วเดินอ้อมมาดูด้านหลังทันที แค่เห็นภาพตรงหน้าก็ทำเอาผมหัวเสียไม่น้อย ถึงขั้นเลือดขึ้นหน้าเลยทีเดียว “ไฟท้ายแตก! ตูดยุบ! เวรเอ้ย!! นี่มันวันซวยอะไรเนี่ย!!” ผมสบถดังลั่นไม่สนคนรอบข้าง พร้อมกำหมัดแน่น เดินกระแทกเท้าเข้าไปหาคู่กรณีที่ยังจอดมอเตอร์ไซค์อยู่ข้างๆ “ขับรถอะไรของเธอวะ! ตาบอดรึไง ถึงไม่เห็นว่ารถมันชะลอตัวอยู่!” หญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างรถมอเตอร์ไซค์รีบถอดหมวกกันน็อกออก หน้าตาเธอดูตกใจ แต่ตอนนี้ผมไม่มีอารมณ์จะสนใจว่าเธอเป็นจะเป็นยังไง รู้แค่ว่าผมพึ่งถอยรถมาใหม่ ผมเลยด่าไม่ยั้ง ไม่สนซักนิด ต่อให้เธอเป็นผู้หญิงก็ตามแต่ “ขอโทษนะคะรุ่นพี่ คือฉันรีบค่ะ” พอได้ยินเธอเรียกว่ารุ่นพี่ ผมก็สังเกตเห็นว่าเธอใส่ชุดนักศึกษา มหาลัยเดียวกับผม “ขอโทษแล้วยังไง รถฉันราคาตั้งหลายล้าน เธอต้องชดใช้ค่าเสียหาย รอตรงนี้ห้ามไปไหน ” ผมรีบโทรหาประกันทันที และยังจ้องเธอเอาไว้ กลัวว่าเธอจะชิ่งหนี รอเกือบๆยี่สิบนาทีเจ้าหน้าที่ประกันก็มา “ผมประเมินแล้ว ค่าซ่อมอยู่ที่2แสนบาทนะครับ เพราะอะไหล่ทั้งหมดต้องนำเข้าจากต่างประเทศ ทางคู่กรณีต้องรับผิดชอบ ” “สองแสนเลยเหรอคะ!! ” -โฟกัส- ฉันโพล่งขึ้นเสียงดัง เมื่อได้ยินว่าค่าซ่อมรถแพงหูฉี่ถึงสองแสนบาท “ทำไม…หรือเธอชนแล้วจะไม่จ่าย ” หลายครั้งแล้วนะ ไอ้รุ่นพี่คนนี้ปากเสียใส่ฉันสุดๆ “ไม่ใช่ว่าจะไม่จ่าย แค่งงว่าทำไมมันแพงแค่นั้นเอง ” ฉันถามห้วนๆ เพราะเริ่มโมโหแล้วเหมือนกัน หล่อรวยซะเปล่า ปากเสียที่สุด “มันก็ต้องแพงสิ รถฉันเป็นรถนำเข้า เพราะฉะนั้น อะไหล่ที่จะเอามาซ่อม ก็ต้องนำเข้าจากต่างประเทศเหมือนกัน เซ็นซะ ” เขายื่นเอกสารมาตรงหน้าฉันพร้อมบังคับให้เซ็น เงินตั้งสองแสนฉันจะหาที่ไหนมาจ่าย โอ้ย~ชีวิตตัวน้อยๆของโฟกัส “คือ…ฉันขอผ่อนจ่ายได้ไหมคะ ให้รุ่นพี่สำรองไปก่อน ” “อะไรของเธออีกวะ เรื่องมากชิบหาย ” ฉันถอนหายใจเหนื่อยหน่าย ถ้ากัดหัวฉันได้นายนี่คงกัดไปแล้ว โมโหร้ายเป็นบ้า สวัสดีค่ะ ฉันชื่อโฟกัสหรืออลินดา สถาปัตย์ปี1 ฉันเป็นเด็กต่างจังหวัดที่เรียนดี ฉันเลยได้ทุนเรียนฟรี เข้ามาเรียนในมหาลัยเอกชนแห่งนี้ ฐานะทางบ้านไม่ได้ร่ำรวยอะไร มีน้าเปิดร้านขายอาหารตามสั่งอยู่ไม่ไกลจากมหาลัยเท่าไหร่ เลยพอได้อาศัยบุญบารมีซุกหัวนอน พอไม่ต้องจ่ายค่าเช่า แต่ก็ช่วยงานที่ร้านบ้าง และตั้งใจว่าจะหางานพาร์ทไทม์ทำควบคู่ไปด้วย “อะไรวะ!! มีปัญญาชนรถคนอื่น แต่ไม่มีปัญญาจ่ายค่าเสียหาย ” รุ่นพี่ยังบ่นไม่หยุด “ ฉันไม่ได้พูดว่าจะไม่จ่าย แต่ฉันจะขอผ่อนจ่าย เอาเลขบัญชีพี่มาสิ วันนี้ขอจ่ายห้าพันก่อน ” ฉันมีเงินติดตัวแค่นิดหน่อยเอง บ้าไปแล้ว ซวยสุดๆไปเลย “ห้าพัน!!!ชาตินี้เธอจะใช่หนี้ฉันหมดป่ะ เธอนี่มันสุดยอดเลย ” “แล้วพี่จะเอาไงวะ ก็คนมันยังไม่มีนี่หว่า ” ฉันโมโหถึงขั้นยืนเท้าสะเอวเถียงกลับฉอดๆ ปกติฉันก็ไม่ทนกับอะไรอยู่แล้วนะ แต่นี่ที่เงียบเพราะคิดว่าตัวเองผิดจริงหรอก “จะเอายังไง ก็ไปหาตังค์มาจ่ายไง มันเข้าใจยากตรงไหน ไม่มีเงินจ่ายแล้วยังจะปากดีอีก ” “พี่นั่นแหละ ผู้ชายอะไรขี้วีนชิบหาย พี่พูดไม่ดีกับฉันก่อนนะ ฉันก็ไม่จำเป็นต้องพูดดีกับพี่ป่ะ ” เราต่างฝ่ายต่างก็แยกเขี้ยวใส่กันข้างถนน อย่างไม่มีใครยอมใคร “ ยอมไม่ยอมก็เรื่องของพี่เถอะ ” ฉันโมโหเลยเดินกลับมาขึ้นรถ มอเตอร์ไซค์ฉันก็เสียหายเหมือนกันนะ พรึบ “ว้าย!!พี่จะทำอะไรห๊ะ!!!ลงไปเดี๋ยวนี้เลยนะ” ฉันร้องเสียงหลง เมื่อรุ่นพี่ในช็อปวิศวะเดินตามฉันมาซ้อนมอไซค์ “ก็ไปมหาลัยกับเธอนะสิ รถฉันส่งซ่อม เธอจะให้ฉันไปยังไง ” “แล้วทำไมพี่ต้องจับเอวละ เอามือออกไปนะ ” ฉันโวยวายเอี้ยวตัวหันไปต่อว่าเขา “แล้วเธอจะให้ฉันจับตรงไหน รถเธอมีที่จับรึไง ปากดีอย่างเธอฉันไม่พิศวาสหรอกนะ และเรื่องแต๊ะอั๋งตัดออกไปได้เลย ” ฉันถอนหายใจยาว ไอ้รุ่นพี่ปากเสีย ปากปีจอ “จะไปกับฉันใช่ไหม…ได้เลย…ฮึ” และแผนแกล้งไอ้รุ่นพี่ปากเสียก็ผุดขึ้นมาในหัวของฉัน ฉันสตาร์ทรถพร้อมขับแบบหวาดเสียว สวี้ดสว้าดน่ากลัว ดูซิยังจะปากดีอีกมั้ย “เฮ้!!ขับช้าๆหน่อย เดี๋ยวก็ชนคันอื่นอีกหรอก ” ฉันได้แต่กลั้นหัวเราะ นึกสมน้ำหน้าในใจ ตอนนี้รุ่นพี่จับเอวฉันแน่นกว่าเดิมซะอีก อยากปากดีนักก็ต้องโดนแบบนี้แหละ “ไม่เบาใช่ไหม…ได้…นี่แน่กอดเอวแม่งเลยจบ” “ว้าย!!!เอามือออกไปนะ ” ฉันร้องโวยวายใหญ่ เมื่อเขาไม่ได้ทำแค่จับเอว แต่กอดรอบเอวเล็กของฉันจนแน่น แขนเขากับหน้าอกฉันห่างกันนิดเดียว “ไม่เอาออก ถ้าเธอยังขับน่าหวาดเสียวอยู่ ฉันก็จะกอดอยู่แบบนี้แหละ และจะกอดเข้าไปจนถึงมหาลัยเลยคอยดูสิ อยากแกล้งฉันเธอคิดผิดแล้ว” “ก็ได้ๆ ฉันขับช้าแล้วนี่ไง เอามือพี่ออกไปสิ ” และสุดท้ายฉันก็ต้องยอม ไม่ยอมได้ไงละ เป็นใครก็ไม่รู้มากอดเอวฉันแน่นขนาดนี้ แล้วคนปากเสียก็ยอมปล่อยกอด กลับไปจับเอวฉันเหมือนเดิม แต่ฉันได้ยินเสียงขำในลำคอเหมือนผู้ชนะ “หึ~” ฉันขับให้เป็นปกติเข้ามาจอดหน้าคณะวิศวะ คนมองฉันกับรุ่นพี่กันยกใหญ่ อายคนชิบหาย